วออกมา
“ฉันจำเป็นต้องบอกแกด้วยเหรอ? ทำไมต้องบอกแกด้วยล่ะ? แกอาศัยอะไรมาสอดรู้มิทราบ?” เย่เทียนเฉินไม่แยแสฉินเหิงโดยสิ้นเชิง ใช้น้ำเสียงสนุกสนานกล่าวไป
“แก…ดี กล้าดี วันนี้บิดาจะทำให้แกรู้ว่าคำว่าตายเขียนยังไง…” ฉินเหิงคำรามด้วยความโกรธ
เย่เทียนเฉินยังคงนั่งอยู่บนโซฟา หาวออกมาครั้งหนึ่ง มือขวาหยิบตะเกียบข้างที่เหลือมาเล่น มองหลูวั่งครู่หนึ่งพลางกล่าวว่า “ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ แต่ก็ต้องโทษแกด้วยที่ฉลาดเกินไป อยากให้คนอื่นเห็นว่าเป็นคนดี แต่กลับทำเรื่องเลวๆ…”
หลูวั่งมองเย่เทียนเฉิน ไม่กล้าพูดอะไรให้มากความ ที่เทียนซ่างเหรินเจียน ฉากที่เย่เทียนเฉินอัดลั่วเหลยอย่างรุนแรงฉากนั้น เขายังจำได้ฝังใจ ส่วนเรื่องที่เย่เทียนเฉินจะเป็นคู่ต่อสู้ของฉินเหิงได้หรือไม่นั้น เขาหลูวั่งไม่กล้ายืนยัน ดังนั้นตอนนี้ไม่ว่าจะยืนอยู่ฝั่งไหนก็ไม่ดีทั้งนั้น
ฉินเหิงใช้อำนาจบาตรใหญ่ หยิ่งผยอง หาเรื่องไม่ได้เป็นที่แน่นอนอยู่แล้ว แต่เย่เทียนเฉินที่กลับมาที่เมืองแล้วก็ไม่ใช่สัตว์กินหญ้า อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยเสียเปรียบมาก่อน นี่ก็ทำให้ผู้คนตื่นเต้นและแปลกใจเป็นอย่างมากเช่นกัน
ฉินเหิงอีกด้านหนึ่ง สองมือกุมอยู่บริเวณต้นขาของตนเอง เจ็บเสียจนขบฟันแน่น เขาไม่คิดเลยว่าเย่เทียนเฉินจะปรากฏตัวที่นี่ อีกทั้งมาถึงก็หักขาซ้ายของเขา ยิ่งตอนที่ตนเองพูดกับเขา เย่เทียนเฉินดูถูกเหยียดหยามเป็นอย่างมาก เขาฉินเหิงไม่เคยได้รับการดูถู
