ือกับฉันไหม? กล้าล่วงเกินตระกูลฉินของพวกเราไหม? แกต้องคิดถึงผลลัพธ์ให้ดีๆ!” ฉินเหิงไม่ใช่ว่าเพราะมีความเคารพในตัวเอง ไม่ใช่ว่าเพราะได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉินแล้วโกรธขึ้นมา แต่เป็นเพราะแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาหรือกล้ามองข้ามตระกูลฉินของพวกเขาเช่นนี้มาก่อน ความหยิ่งผยองในใจของเขาจนถึงตอนนี้ก็ไม่ลดลงไปเลย
ปัง!
เย่เทียนเฉินตอบฉินเหิงด้วยหมัดเพียงหนึ่งหมัด ซัดเข้าไปที่ใบหน้าของฉินเหิง ซัดจนฉินเหิงลงไปนอนร้องโอดครวญกับพื้น สองมือกุมปากของตนเอง กระอักเลือดสดๆ และฟันออกมา ไม่รอให้ความเจ็บปวดของฉินเหิงลดลง เย่เทียนเฉินก็ใช้เท้าที่สวมรองเท้าหนังเหยียบลงไปบนใบหน้าของฉินเหิงโดยตรง เหยียบเขาลงกับพื้น พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นายน้อยฉิน โบราณกล่าวว่า ตีคนไม่ตีหน้า แต่ว่าคนอย่างแก ไม่ตีที่หน้าก็ไม่จำ ดังนั้นฉันก็ทำได้แต่อัดหน้าแกโดยเฉพาะแล้ว!”
……………………………………………..
