ักดาว่าใครกล้าหาเรื่องเขาฉินเหิง ก็ต้องถูกหักขาสุนัข ทั้งหมดทั้งมวลล้วนไม่เห็นคนทั้งหมดที่นี่อยู่ในสายตาเลย กล่าวได้ว่าเหิมเกริมเกินพิกัด อวดเบ่งตัวเองขั้นสุด
แต่ว่าฉินเหิงที่เมื่อสักครู่ยังหยิ่งผยองไม่มีใครเกินและประกาศว่าจะบุกไปที่บ้านของเย่เทียนเฉินเพื่อไปหักขาทั้งสองของเย่เทียนเฉิน ตอนนี้กลับเปลี่ยนสีหน้าไปโดยสิ้นเชิง ต่อหน้าเย่เทียนเฉิน ยังเทียบไม่ได้กับหนูในท่อน้ำเน่าเหม็น ใบหน้าราวกับไม่ได้ถ่ายมาหลายวัน สีหน้าอัปลักษณ์เป็นอย่างมาก
“ไม่หรอกมั้ง เมื่อกี้ฉันก็อยู่ที่นี่ตลอด คำพูดของพวกแกทุกคนฉันได้ยินหมด แกบอกว่าจะหักขาสุนัขของฉัน ฉันคิดว่าฉันไม่ยินไม่ผิดหรอกใช่ไหม? แกผิดคำพูดของตัวเองแบบนี้ ช่างไม่รักษาหน้าตัวเองเลยจริงๆ ไม่เห็นหน้าตาตระกูลฉินสำคัญอะไรเลย…” เย่เทียนเฉินส่ายหัวพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ฉินเหิงได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉินก็ขมวดคิ้วอย่างโหดเหี้ยม เดิมทีเขามาเพื่อจะสั่งสอนเย่เทียนเฉิน ไหนเลยจะรู้ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นนี้ ในความคิดของเขา ขอเพียงเขาฉินเหิงลงมือ เย่เทียนเฉินจะต้องรีบคุกเข่าขอชีวิตทันที จะฆ่าเย่เทียนเฉินหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขาฉินเหิง แต่คิดไม่ถึงว่าทั้งหมดทั้งมวลนี้จะไม่เกิดขึ้นจริง ตอนนี้ชีวิตของเขาถูกกุมอยู่ในมือของเย่เทียนเฉิน ความเป็นความตายไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขาแล้ว
“แก…เฮอะ เย่เทียนเฉิน แกนับเป็นตัวอะไรได้ ตระกูลเย่ของแกนับเป็นอะไรได้ แกกล้าลงม
