ฉินเหิงมีอำนาจแข็งแกร่งและวางท่าทางใหญ่โตเป็นอย่างมาก ตบลงไปที่ใบหน้าของหลูวั่งครั้งหนึ่งจนมุมปากมีเลือดไหลออกมา แต่หลูวั่งกลับยืนอยู่ที่เดิมไม่กล้ากลับแม้เพียงนิด เขารู้ว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินเหิง ตระกูลหลูของตนเองก็ยิ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตระกูลเหิง กล่าวให้ชัดเจนก็คือ หากฉินเหิงบันดาลโทสะ เพียงนิ้วเดียวก็สามารถทำลายตระกูลหลูของตนได้ พ่อของเขาที่เป็นผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะก็นับว่าจบสิ้นแล้ว
โลกนี้ เดิมทีก็เป็นโลกที่ผู้อ่อนแอเป็นอาหารของผู้แข็งแกร่ง คุณอ่อนแอ ก็จะได้รับความอยุติธรรม ต่อให้ถูกอัด ก็เป็นเรื่องที่ทำอะไรไม่ได้ สถานที่ใดที่มีคนก็จะมีการแข่งขันและการกดขี่ข่มเหง
“ขะ…ขอโทษครับ นายน้อยฉิน ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นคุณ ผมต้องขอโทษคุณด้วยครับ!” หลูวั่งถูกตบหน้าไปหนึ่งครั้ง จนมุมปากมีเลือดสดๆ ไหลออกมา แต่กลับรีบกล่าวขอโทษฉินเหิง
ปัง!
ฉินเหิงใช้ขาเตะเข้าไปที่ท้องของหลูวั่ง ทำให้เขากระเด็นไปไกลหลายเมตร หลูวั่งเจ็บจนใช้มือทั้งสองกุมท้องไว้แน่นพลางกัดฟันกรอด แต่ยังคงกล่าวด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มขมขื่นว่า “นายน้อยฉิน ผม…ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ…ขอ…ขอโทษครับ!”
“ขอโทษ? ขอโทษคำเดียวนับเป็นอะไรได้? กล้ามาวิจารณ์ตระกูลฉินของฉัน วันนี้บิดาจะหักขาแกข้างหนึ่งก่อนค่อยว่ากัน” ฉินเหิงยังไม่ยอมจบง่ายๆ ตะโกนออกมาอย่างโอหังเต็มที่
“นายน้อยฉิน น้องหลูไม่ได้ตั้งใจ ทุกคนก็แค่คุยเล่นกันเท่านั้
