น อย่าใส่ใจเลยนะครับ”
เพียะ!
ชายคนหนึ่งที่ต้องการช่วยหลูวั่งพูดสักหลายประโยค คำพูดเพิ่งออกจากปาก ก็ถูกฉินเหิงตบไปทีหนึ่ง ถูกตบจนล้มลงกับพื้น เจ็บจนกัดฟันแน่น
เหล่าคุณชายทั้งหลายที่อยู่ ณ ที่นี้ ต่างก็คิดไม่ถึงว่าฉินเหิงจะป่าเถื่อนจะหยิ่งผยองถึงขั้นนี้ ทุกคนเพียงแค่คุยเล่นกันเท่านั้น อีกอย่างฉินเหิงก็ไม่ได้พูดอะไรร้ายๆ เกี่ยวกับตระกูลฉิน เพียงแค่กล่าวถึงตระกูลฉินเท่านั้นเอง ฉินเหิงกลับใช้อำนาจภูมิหลังของตระกูลลงมือทำร้ายคน ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ช่างยะโสโอหังจริงๆ
“แกนับเป็นตัวอะไรถึงกล้ามาพูดกับบิดา พวกแกที่นี่หลายคนก็แค่ตระกูลเล็กๆ ตระกูลเหิงของฉันทำลายพวกแกได้ตามใจ!” ฉินเหิงต้องการกระตุ้นความโกรธของผู้คนที่นี่ ไม่ว่าใครก็ไม่อยู่ในสายตาทั้งนั้น เขาเหิมเกริมขึ้นขั้นไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเพราะคิดว่าไม่มีใครที่สามารถหาล่วงเกินตระกูลเหิงของเขาได้ ราวกับว่าใครเจอเขาจะต้องหลบไปยืนอยู่ด้านข้างอย่างไรอย่างนั้น
“คุณ…ฉินเหิง คุณจะเอาแต่ใจเกินไปรึเปล่าครับ ต่อให้ตระกูลฉินของคุณจะเป็นตระกูลที่โดดเด่นก็เถอะ ทำไมต้องใช้อำนาจบาตรใหญ่ ดูถูกคนอื่นเช่นนี้ด้วยล่ะครับ?”
“ใช่แล้ว ถึงตระกูลฉินของคุณเป็นตระกูลชั้นหนึ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะอยู่จุดสูงสุดสักหน่อย ยังมีสามตระกูลใหญ่ที่อยู่บนจุดสูงของจีน ตระกูลฉินของคุณเองก็เทียบไม่ได้”
“พี่ฉิน ทุกคนต่างก็ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ ทำไม่ต้องใช้อำนาจรังแกผู้อื่นอย
