่างนี้ด้วยล่ะ?”
คนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาต่างก็เป็นคนจากตระกูลที่มีภูมิหลังทั้งยังหยิ่งผยองอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับขั้นไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ถึงอย่างไรเป็นมนุษย์ก็ต้องมีขีดจำกัด อีกทั้งในเมืองหลวงที่เป็นสถานที่ที่มีเสือหมอบมังกรซ่อน หากกำเริบเสิบสานจนเกินไปย่อมไม่ดีแน่!
แต่ฉินเหิงคนนี้โอหังอวดดี จองหองพองขนจนถึงขั้นไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ความเย่อหยิ่งอวดดีเช่นนั้นราวกับว่าทั่วทั้งเมืองหลวงต้องฟังคำพูดของตระกูลฉิน ราวกับประเทศจีนมีตระกูลฉินของเขาควบคุมอยู่ก็มิปาน
“แม่งเอ๊ย พวกแกก็ไม่ดูฐานะของตัวเองบ้างล่ะ กล้ามาพูดกับบิดาเช่นนี้ อยากจะถูกหักขากันใช่ไหม?” ฉินเหิงตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความหยิ่งผยอง
ได้ยินคำพูดของฉินเหิง หลายคนก็สงบปากสงบคำ พวกเขาต่างก็เป็นลูกหลานเสเพล แต่ก็มีชาติตระกูล ในยามปกติย่อมไม่ยอมแพ้แน่นอน แต่จะอย่างไรตระกูลฉินเป็นตระกูลชั้นหนึ่งของเมืองหลวง ในหมู่คน ณ ที่แห่งนี้ ไม่มีใครที่ชาติตระกูลจะเทียบได้เลยสักคน จึงมิอาจหาเรื่องได้
สมมติว่าพวกเขาสามารถลงมือกับฉินเหิงได้ ถึงอย่างไรก็อาจจะลำบากไปถึงตระกูลของตนเอง ดังนั้นจะต้องคิดใคร่ครวญให้ดีๆ สถานที่อย่างเมืองหลวงแห่งนี้ ตระกูลบางตระกูลสามารถดำรงอยู่ได้ก็เป็นเรื่องที่ยากมากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลชั้นสามชั้นสี่
“ไอหยา พี่ฉิน อย่าได้โมโหเลยครับ อย่าโมโหเลย ใจเย็นๆ นะครับ ใจ
