เย็นๆ ไม่ทราบว่าลมอะไรพัดพี่ฉินมา ทำให้เป้ยเฟิงเซวียนเล็กๆ ของพวกเรามีหน้ามีตาจริงๆ!” คุณชายที่ชอบเลียแข้งเลียขาคนหนึ่งรีบพูดไกล่เกลี่ย
ฉินเหิงมองทุกคนอย่างเหยียดหยาม เปิดปากกล่าวออกมาอย่างเผด็จการว่า “ต่อไปนี้ฉันไม่อนุญาตให้พวกแกมาซุบซิบนินทากันที่นี่อีก ได้ยินรึยัง?”
“ฉินเหิง คุณจะเอาแต่ใจเกินไปรึเปล่า? ที่นี่เป็นที่สาธารณะ ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะมาที่นี่ คุณอาศัยอะไรมาห้ามไม่ให้พวกเรามา?” ยังคงมีคนที่ไม่อาจทนได้กับคำพูดอันร้ายกาจเช่นนี้ ฉินเหิงช่างเอาแต่ใจเหลือเกิน ถึงกับไม่สนใจเหตุผล หยิ่งยะโสจริงๆ
“มึงแม่งกวนตีนใช่ไหม? เชื่อไหมว่าบิดาสามารถซื้อเป้ยเฟิงเซวียนได้ทันทีเลย? เชื่อไหมว่าบิดาสามารถเอาชีวิตมึงได้ตอนนี้เลย?” ฉินเหิงคำรามใส่ชายที่พูดออกมาด้วยความโกรธ
เจอกับความเอาแต่ใจและความวางท่ากดข่มผู้อื่นของฉินเหิง คุณชายหลายคนในที่นี้ต่างก็เหม่อลอย คนคนนี้เหมือนกับหมาบ้า แถมยังเป็นหมาบ้าที่มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่อีกต่างหาก ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะล่วงเกินได้ หลายคนได้แต่กักเก็บความโกรธไว้ในใจไม่กล้าพูดออกมา ท่าทีอันไร้ยางอายไม่เห็นใครอยู่สายตาของฉินเหิง คิดว่าไม่มีใครในเมืองหลวงที่จะรักษาเขาได้เลยจริงๆ
“จะขอบอกพวกแกให้ชัดเจนไปเลย วันนี้บิดามาที่นี่ ก็เพราะอยากจะถามอะไรพวกแกสักหน่อย รู้ไหมว่าไอ้ลูกเต่าเย่เทียนเฉินมันอาศัยอยู่ที่ไหน?” ฉินเหิงเปิดปากกล่าวอย่างโหดเหี้ยม
ได้ยินคำพูดของฉินเหิง หลายค
