มงกว่า ทั้งสองหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ทั้งยังไม่กล้าไปไหนและไม่กล้านั่ง กลัวว่าจะถูกผู้อาวุโสลงโทษ ทำได้เพียงมองครอบครัวน้องสามเย่หงกินดื่มอย่างมีความสุข ความคับแค้นใจก็ยิ่งลึกล้ำมากขึ้น
อาหารมื้อนี้ มีเพียงเย่เทียนเฉินที่กินได้อย่างพึงพอใจมากที่สุด กินได้อย่างมีความสุขที่สุด ตั้งแต่อาหารขึ้นโต๊ะจนอาหารลงโต๊ะก็กินไม่หยุด ส่วนเย่หย่วนซานกลับคอยสังเกตหลานคนนี้อยู่ตลอด เขาราวกับเห็นความหวังอันรุ่งโรจน์ของตระกูลเย่จริงๆ หลังจากที่ตนเองลงจากตำแหน่ง เขาก็คิดว่าจะทำอย่างไรให้ตระกูลเย่รุ่งเรืองขึ้นมาใหม่ ลูกชายทั้งสามต่างก็ฉลาดไม่พอ และไม่มีโชคมากพอ อยากจะทำให้ตระกูลเย่เจริญรุ่งเรืองนั้นยากมาก เย่เทียนเฉินในวันนี้แม้จะมีกลิ่นไอนักเลงอยู่บนร่าง แต่ก็มีความกล้าหาญ บางทีอาจจะยังคงมีโอกาสนั้นอยู่ก็ได้
“หงเอ๋อร์ อีกสักรู่มาที่ห้องหนังสือของพ่อสักหน่อย มีเรื่องจะคุยกับลูก!” เย่หย่วนซานมองเย่เทียนเฉินด้วยรอยยิ้มพลางกล่าว แล้วจึงไปจากโต๊ะอาหาร
………………………………………………………….
