ถูกพวกเราทำให้นิสัยเสียแล้ว พ่ออย่าได้ตำหนิเลยนะคะ!” หลัวเยี่ยนรีบเปิดปากพูด
“ฮ่าๆ หงเอ๋อร์ เสี่ยวเยี่ยน พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ครอบครัวเดียวกันกินข้าวกันทำไมจะต้องเกรงอกเกรงใจเช่นนั้น พ่อคิดว่าท่าทางเช่นนี้ของเย่เทียนเฉินก็ดีมาก ให้ความรู้สึกของครอบครัว พ่อไม่ได้เป็นเช่นนี้มานานแล้ว” เย่หย่วนซานกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“พ่อ…” เย่หงรู้สึกซาบซึ้งใจ หลายปีมานี้ บิดาเฉยเมยกับเขามาโดยตลอด เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในใจก็รู้สึกไม่สบาย ตอนนี้เห็นบิดาหัวเราะอย่างหาได้ยากแล้ว ก็ดีใจมาก ความตกต่ำของตระกูลเย่นั้นเป็นที่กล่าวขานกันไปทั่ว คิดว่าในใจของเย่หย่วนซานคงรับไม่ได้เป็นที่สุด
“ผู้อาวุโส แบบนี้ก็ถูกแล้วแหละ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน แม้ว่าเมื่อก่อนความสัมพันธ์จะไม่ได้ดีเด่อะไร แต่ว่าผมคิดว่าคุณก็ยังอยู่ร่วมกันได้ดี ผู้อาวุโสก็ควรจะกินดื่มเที่ยวเล่นให้ดีๆ มีความสุขกับความผูกพันธ์ของครอบครัวให้มากๆ!” เย่เทียนเฉินกินก้ามปูอันใหญ่ไปพลาง เปิดปากพูดไปพลาง
“พูดได้ถูกต้อง พูดได้ถูกต้อง หงเอ๋อร์ เทียนเฉิน มาดื่มเป็นเพื่อนฉันสักแก้ว!” เย่หย่วนซานยิ้มพลางยกแก้วเหล้าขึ้นมา
เย่หงรีบยกแก้วขึ้น ส่วนเย่เทียนเฉินนั้นมือซ้ายมีก้ามปูอันใหญ่ มือขวายกแก้วเหล้าขึ้นตามใจ ชนแก้วครู่เดียวก็ดื่มจนแห้งเหือด
ข้าวเย็นมื้อหนึ่งกินกันไปแล้ว ก็เป็นเวลาสี่ทุ่ม เย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋วทั้งสองคนนั้นยืนข้างโต๊ะอาหารมาสามชั่วโ
