กเขาแน่ เช่นนั้นคงต้องตายโดยไม่ได้รับความเป็นธรรม
ตอนนี้เอง เมื่อเย่เทียนเฉินไปรวมตัวในห้องโถงรับแขกของบ้านหลักตระกูลเย่ ลั่วซงเฉิง เถี่ยฉุย ผู้อาวุโสตระกูลเย่เย่หย่วนซาน เย่หวง เย่มู๋ไป๋และเย่เฮ่อกั๋ว ทั้งหกคนต่างก็มองหน้ากันด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ภายในห้องโถงมีบรรยากาศขัดแย้งรุนแรงปะทุออกมาอย่างเข้มข้น ลั่วซงเฉิงมองเย่หงอย่างโหดเหี้ยม อยากที่จะฆ่าเย่หงให้ตายแล้วค่อยไปฆ่าเย่เทียนเฉิน
ปัง!
ลั่วซงเฉิงใช้มือตบลงบนโต๊ะน้ำชา ลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างโหดเหี้ยมว่า “ผู้อาสุโสเย่ ผมจะไม่อ้อมค้อม หลานสองคนของผมลั่วเหลยและลั่วเทา ตายด้วยน้ำมือของเย่เทียนเฉินหลานของคุณ ตอนนี้ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ส่งเย่เทียนเฉินมา ใช้ชีวิตแลกชีวิต ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!”
ได้ยินคำพูดของลั่วซงเฉิง เย่หย่วนซานก็ขมวดคิ้ว ในปีนั้นตอนที่ตนยังอยู่ในตำแหน่ง ตำแหน่งสูงกว่าลั่วซงเฉิงไม่น้อย ตอนนี้ตนเองเกษียณแล้วก็ไม่มีผู้ใดเคารพเลยจริงๆ กล่าวไปแล้วลั่วซงเฉิงก็ถือว่าเป็นผู้น้อยของตนเอง แต่กลับกล้าใช้คำพูดเช่นนี้กับตน หากว่าเป็นเมื่อก่อน เกรงว่าลั่วซงเฉิงสิบคนก็ไม่พอให้ชายตาแล ดูท่าคนเราสังขารโรยราขึ้นทุกวันจริงๆ!
“รองผู้บัญชาการลั่ว เรื่องนี้ผมเห็นว่ายังต้องหาหลักฐาน ผมเชื่อว่าหลานของผมไม่ทำเรื่องเช่นนั้นแน่นอน” เย่หย่วนซานกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ทำแน่? ผู้อาวุโสเย่ เรื่องนี้หลักฐานแน่นหนา ผมพูดได้ตรงนี้เลยว่า ถ้าหากวันนี้ตร
