ะกูลเย่ไม่ส่งเย่เทียนเฉินออกมา ผมก็ทำได้แต่ฆ่าหลานชายตระกูลเย่ของคุณเพื่อล้างแค้นให้หลานชายทั้งสองของผม!” ลั่วซงเฉิงกล่าวเสียงดังอย่างจองหองอวดดี
“คุณ…ลั่วซงเฉิง คุณนี่ช่างไม่เจียมตัวบ้างเลย คนแก่อย่างผมต่อให้ลงจากตำแหน่งแล้ว แต่หากกล้าลั่นไกในตระกูลเย่ของผมล่ะก็ เกรงว่าตระกูลลั่วของคุณเองก็ไม่ได้อยู่ดีแน่!”
เย่หย่วนซานเองก็ถูกทำให้โกรธเสียแล้ว ต่อให้ตระกูลเย่จะตกต่ำกว่านี้ ก็ไม่มีใครกล้ามาอวดดีที่ตระกูลเย่ขนาดนี้ ไม่เห็นตนเองอยู่ในสายตาเลย ตอนนี้ลั่วซงเฉิงไม่เพียงแต่นำทหารพร้อมด้วยอาวุธปืนมาล้อมตระกูลเย่ทั้งหมด แล้วยังจะฆ่าปิดปากคนตระกูลเย่อีกด้วย ต่อให้เป็นคนที่สุขุมกว่านี้ก็เกรงว่าจะทนไม่ไหว
“เฮอะ ผู้อาวุโสเย่ หากไม่ใช่เพราะผมเห็นว่าคุณเป็นผู้อาวุโส ผมคงไม่มาพูดจามากความกับคุณหรอก ผมลั่วซงเฉิงไม่ใช่จะล่วงเกินกันง่ายๆ เย่เทียนเฉินไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้าฆ่าหลานชายทั้งสองของผม ต่อให้เป็นเทพเทวดาก็ช่วยเขาไม่ได้แล้ว วันนี้เขาต้องตายแน่นอน!” ในที่สุดลั่วซงเฉิงก็คำราม พูดจาแตกหักออกมาอย่างเปิดเผย
“พี่ซงเฉิง ผมคิดว่าเรื่องนี้มีการเข้าใจผิด เทียนเฉินแม้จะเสเพลไปบ้าง แต่เกรงว่าไม่กล้าลงมือฆ่าหลานชายทั้งสองของพี่แน่ ผมคิดว่าเรื่องนี้ยังต้องตรวจสอบอีก!” เย่หงกล่าวอย่างไม่เชื่ออยู่อีกด้านหนึ่ง
ไม่ว่าจะเป็นเย่เทียนเฉินผู้เป็นลูกทำหรือไม่ เย่หงก็ล้วนแต่ไม่เชื่อ นั่นเป็นลูกชายของตนเอง คน
