ย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ อู๋เสวี่ยคนนี้มีความเข้าใจตนเองเชียวหรือ คำพูดประโยคนี้ช่างเหมาะสมกับนิสัยและหลักการของตนเองพอดี หากว่าเขาไปฆ่าลั่วเหลยและลั่วเทาด้วยตนเอง เกรงว่าก็คงจะเขียนประโยคนี้เช่นกัน
“นี่…ไอ้หมอนี่หาที่ตายรึไง? กล้าพูดจาใหญ่โตเช่นนี้”
“ฆ่าลั่วเหลยกับลั่วเทา แถมยังทิ้งข้อความกับชื่อไว้ ช่าง…ช่างกล้าเกินไปแล้ว!”
“อำนาจของตระกูลเย่ไม่อาจสู้ตระกูลลั่วได้ ในสถานการณ์เช่นนี้หากตระกูลลั่วลงมือใช้อำนาจทำลายตระกูลเย่ เกรงว่ากระทั่งคนระดับบนของประเทศก็ไม่กล้าพูดอะไรมากมายหรอก!”
“เย่เทียนเฉินหาเรื่องตายจริงๆ เขาจะทำให้ทั้งตระกูลเย่ต้องตาย”
เมื่อเหล่าคุณชายพวกนี้ได้ยินคำพูดของชายร่างอ้วน บอกว่าอู๋เสวี่ยฆ่าคนแล้วทิ้งข้อความไว้ ทั้งหมดต่างก็สูดหายใจด้วยความตกใจ พวกเขาแต่ละตระกูลแม้ไม่ได้มีอำนาจมากมายในจิงตู แต่ว่าจะมากจะน้อยก็ยังเข้าใจเรื่องราวระดับบนอยู่บ้าง ลั่วซงเฉิงมีอำนาจยิ่งใหญ่เป็นอย่างมากมาโดยตลอด ส่วนอำนาจของตระกูลเย่นั้นตกต่ำลงจนกลายเป็นเพียงตระกูลชั้นสามหากพูดถึงอำนาจของตระกูลแล้ว มิใช่คู่ต่อสู้ของตระกูลลั่วโดยสิ้นเชิง ถ้าจะกล่าวว่าเย่เทียนเฉินคนเดียวสามารถต่อกรทั้งตระกูลลั่วทั้งตระกูลและเปลี่ยนสถานการณ์ของตระกูลเย่ได้ นั่นย่อมมีไม่กี่คนที่จะเชื่อ
“ฉันกลับคิดว่าเจ้าเย่เทียนเฉินคนนี้ดีมาก เป็นตัวตลกของทั่วทั้งจิงตู หลังจากที่กลับมาท
