ส่วน
ไหนเลยจะรู้ว่า เย่เทียนเฉินเพิ่งจะกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันได้แต่งเรื่องให้แม่กับน้องสาวออกไปเที่ยวสักหลายวัน แม่ก็ลากเขาตรงไปข้างนอกแล้ว
“แม่ เรื่องอะไรกันครับ?”
“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว บ้านหลักตระกูลเย่ถูกคนนำทหารมาล้อมไว้แล้ว ผู้อาวุโสโทรมาให้แม่ไปหา พ่อของลูกก็ไปถึงแล้ว!” หลัวเยี่ยนพูดอย่างร้อนใจ
“อะไรนะ? พ่อไปถึงในบ้านหลักตระกูลเย่แล้ว?” เย่เทียนเฉินกล่าวถามอย่างคาดไม่ถึง
“ใช่แล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ!”
จะอย่างไรเย่เทียนเฉินก็คิดไม่ถึงว่าเย่หงผู้เป็นพ่อถึงกับอยู่ในบ้านหลักตระกูลเย่แล้ว บ้านหลักตระกูลเย่ถูกคนนำทหารมาปิดล้อม จะต้องเป็นลั่วซงเฉิงทำแน่ๆ เดิมทีเย่เทียนเฉินยังคิดว่า จะไปที่ตระกูลลั่วเพื่อไปหยุดไอ้แก่ลั่วซงเฉิงด้วยตัวเอง คิดไม่ถึงว่าไอ้แก่นี่จะเคลื่อนไหวรวดเร็วขนาดนี้
“แม่ เดี๋ยวพอไปถึงบ้านหลักตระกูลเย่แล้ว ไม่ว่าผมจะทำอะไร แม่อย่าเพิ่งถาม ไม่งั้นชีวิตของพ่อต้องมีอันตรายแน่นอน” เย่เทียนเฉินคิดครู่หนึ่งจึงกล่าวออกด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว
“แม่…แม่รู้แล้ว…” หลัวเยี่ยนแม้จะไม่รู้ว่าทำไมเย่เทียนเฉินลูกชายของตนจึงพูดเช่นนี้ แต่เห็นการแสดงออกที่เข้มงวดจริงจังของเขาก็รู้ได้ว่าเหตุการณ์ไม่ได้เรียบง่าย หลังจากที่ลูกชายกลับมาก็ทำให้เธอต้องแปลกใจมากมาย เธอค่อยๆ เชื่อว่าลูกชายของตนเติบโตขึ้นแล้วจริงๆ เป็นชายชาตรีที่สามารถแบกฟ้าค้ำพสุธาได้คนหนึ่ง
ตอนที่เย่เทียนเฉินกับหลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่ไปถ
