ึงบ้านหลักตระกูลเย่นั้น พบว่าบ้านหลักตระกูลเย่ทั้งหมดถูกทหารพร้อมด้วยอาวุธปืนล้อมเอาไว้ ดูท่าทางสถานการณ์จะรุนแรงจริงๆ ไอ้แก่ลั่วซงเฉิงถึงกับกล้านำทหารพร้อมอาวุธปืนมาปิดล้อมบ้านหลักตระกูลเย่ ท่าทางอยากจะฉีกหน้าจริงๆ และต้องการฆ่าคน ทำลายตระกูลเย่
“ลูก นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” หลัวเยี่ยนเห็นว่ามีทหารถือปืนเต็มไปหมดทุกที่ก็กล่าวถามออกมาอย่างร้อนรน
“อ๋อ แม่ ไม่มีอะไรครับ อาจเป็นผู้นำคนสำคัญมามั้งครับ แม่อย่ากลัว มีลูกอยู่ทั้งคน พวกเราเข้าไปกันเถอะ!” เย่เทียนเฉินกล่าวกับหลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้ม
เย่เทียนเฉินกับหลัวเยี่ยนเพิ่งจะเดินถึงประตูใหญ่ของบ้านหลักตระกูลเย่ ก็ถูกทหารถือปืนสองคนขวางเอาไว้ นายทหารถือปืนหนึ่งในนั้นกล่าวเสียงเย็นว่า “พวกคุณเป็นใคร? ที่นี่ไม่อนุญาตให้เข้าไปได้ตามอำเภอใจ!”
“ผมกลับบ้านตัวเองก็ต้องให้พวกคุณอนุญาตด้วยเหรอ?” เย่เทียนเฉินกล่าวเสียงเย็น
“คุณ…คุณคือ?” นายทหารอีกคนหนึ่งชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะกล่าวถามออกมา
“เย่เทียนเฉิน”
ทหารถือปืนทั้งสองนายที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูได้ยินเย่เทียนเฉินพูดชื่อออกมาต่างก็ตกใจจนหน้าถอดสี พวกเขาต่างก็เป็นคนของลั่วซงเฉิง ย่อมรู้ถึงสาเหตุที่คราวนี้ลั่วซงเฉิงยกคนมาปิดล้อมบ้านหลักตระกูลเย่ นั้นก็คือเพื่อมาเอาผิด หากไม่สามารถจับเย่เทียนเฉินไปได้ ลั่วซงเฉิงก็เตรียมที่จะฆ่าปิดปาก ใครก็คิดไม่ถึงว่าในตอนนี้ เย่เทียนเฉินถึงกับกล้ามาจริงๆ นี่ไม
