เมื่อคืน หลังจากที่เย่เทียนเฉินฆ่าพวกหลี่เถี่ยแล้ว ก็กินบาร์บีคิวและดื่มเบียร์กับหูหลงที่ร้านบาร์บีคิวข้างทางข้างนอก กลับมาถึงบ้านก็รู้สึกว่าท้องยังหิวอยู่ จึงกินเป๋าฮื้อและกุ้งมังกรที่ฉีหรูเสวี่ยใส่ตู้เย็น ทั้งหมดถูกปล้นและจัดการจนสะอาดไม่เหลือ
เย่เทียนเฉินหาวก่อนเปิดประตูห้องนอน เดินออกไปโดยสวมกางเกงขาสั้นและเสื้อกล้าม เพิ่งจะลงไปชั้นล่างก็เห็นฉีหรูเสวี่ยทำหน้าบึ้งตึง จ้องมายังตนเองอย่างโหดร้าย ท่าทีเช่นนั้นราวกับแม่เสือสาว เพียงแต่เป็นแม่เสือที่งดงามเพียงอย่างเดียว
“เย่เทียนเฉิน เจ้าหัวขโมย บอกมา นายแอบกินเป๋าฮื้อกับกุ้งมังกรของฉันใช่ไหม?” ฉีหรูเสวี่ยกล่าวถามพลางใช้ดวงตาอันงดงามจ้องเย่เทียนเฉินอย่างโหดร้าย
“ไม่ใช่สักหน่อย เมื่อคืนฉันกลับมาก็นอนเลย จะมีเวลาว่างไปกินอาหารขยะพวกนี้ที่ไหนเล่า!” เย่เทียนเฉินพูดพลางกรอกตาใส่ฉีหรูเสวี่ย
เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินไม่ยอมรับ และเดินไปล้างมือในห้องน้ำด้วยตัวเองแล้ว ฉีหรูเสวี่ยก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อยากจะใช้ฟันเล็กๆ กัดเย่เทียนเฉินสักหลายคำ รีบใช้สายตาเหยียดหยามมองไปยังเย่เทียนเฉินพลางกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่ว่านายแอบกินแล้วยังจะมีใครอีก คุณป้ากับน้องสาวไม่ทำเรื่องแบบนี้แน่ ต้องเป็นนายแน่นอน ชั่วร้ายมาก ยังจะมาบอกว่าไม่ได้กินของที่ผู้อื่นทำ แอบกินตอนดึกแน่ๆ!”
“ใครแอบกินกัน? อย่าพูดว่าฉันแอบกิน ต้องพูดว่าฉันกินไปแล้ว นั่นเป็นการกินที่เที่ยงธรรม
