และบริสุทธิ์ใจ เธออย่าลืมว่านี่เป็นบ้านของฉัน ไม่ใช่บ้านของเธอ ไม่ใช่ว่าเธอจะไปแล้วเหรอ? ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ? จะอยู่ถึงเมื่อไร?” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางมองฉีหรูเสวี่ยอย่างอับจนคำพูด
ได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉิน ฉีหรูเสวี่ยก็รู้สึกว่าจิตใจได้รับการทำร้ายอย่างแรง หากไม่ใช่เพราะตนเองพยายามช่วงชิงความสุขอันอิสระเสรี เหตุใดจะต้องมาอยู่ที่ตระกูลเย่และไม่ยอมจากไปด้วย? จะดีจะร้ายตนเองก็เป็นคุณหนูสูงศักดิ์ เป็นคนมีชื่อเสียงพอๆ กับหลิ่วหรูเหมยที่เป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งจิงตู ยังจะคิดจริงๆ หรือว่าตนเองอยากจะใส่ร้ายเย่เทียนเฉิน?
คิดถึงตรงนี้ ฉีหรูเสวี่ยก็อยากจะออกจากตระกูลเย่ทันที แต่ว่าเห็นท่าทีพออกพอใจของเย่เทียนเฉินที่ดูราวกับว่าอยากไล่ให้ตนเองจากไป ใบหน้าที่เดิมทีโกรธเคืองเป็นอย่างมากของฉีหรูเสวี่ย ก็พลันปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเธอฉีหรูเสวี่ยเช่นนี้ ไม่มีชายใดไม่สนใจเธอเช่นนี้ ทำให้ฉีหรูเสวี่ยแอบสาบานในใจอย่างลับๆว่า ‘เย่เทียนเฉิน ไอ้คนไม่มีอีคิว ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุบผาสักนิด งั้นก็ดี ฉันจะทำให้นายหลงรักคุณหนูใหญ่อย่างฉัน จากนั้นก็ทิ้งนายซะ ให้นายรู้ถึงความร้ายกาจของคุณหนูอย่างฉัน!’
“เฮอะ นายสนใจฉันเมื่อไรกัน ฉันอยากจะอยู่นานแค่ไหนก็จะอยู่นานเท่านั้น!” ฉีหรูเสวี่ยกล่าวพลางมองเย่เทียนเฉินอย่างเหยียดหยาม มุมปากประดับไปด้วยรอยยิ้มยั่วยุ
“ไม่ได้สิ เธอจะเห็นที่นี
