ยอดนักฆ่าถือปืนสิบกว่าคนบริเวณชั้นหนึ่งถูกเย่เทียนเฉินฆ่าเรียบภายในเวลาไม่ถึงห้านาที พวกเขาดูเหมือนจะไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะยกปืนขึ้นด้วยซ้ำ ต่อให้มีเสียงปืนดังขึ้น ก็จะไม่ถูกบุคคลภายนอกได้ยินแน่นอน เนื่องจากเย่เทียนเฉินใช้พลังเขตแดนปิดกั้น ทำให้เสียงทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในคฤหาสน์ที่หลี่เถี่ยอยู่อาศัยแห่งนี้ถูกปิดกั้นโดยสิ้นเชิง
ตอนนี้เอง หลี่เถี่ยที่อยู่ชั้นสองของคฤหาสน์ นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ มือขวาถือปืนไรเฟิล เขาเป็นคนที่ระมัดระวังคนหนึ่ง ย่อมไม่ยอมให้อันตรายใดๆ แม้เพียงเล็กน้อยตกอยู่กับตนเองแน่ เสี่ยวฉิงภรรยาน้อยนั้นยืนอยู่ข้างๆ เขาตลอด ใบหน้าไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ มองไม่ออกเลยว่ามีความหวาดกลัวและความตึงเครียดใดๆ อยู่แม้เพียงสักนิด
“แม่มันเถอะ ไอ้ขยะเย่เทียนเฉินมันยังกล้ามาจริงๆ ฉันว่ามันมาไม่ถึงชั้นสองก็ต้องตายแล้วล่ะ” ซานจีมีท่าทางไม่สบายเล็กน้อย เมื่อสักครู่นี้เขากำลังดูหนังโป๊ช่วยตัวเองอยู่ คิดว่าอีกสักครู่จะออกไปหาหญิงขายบริการสักหน่อย ที่ไหนได้กลับถูกซานซยงเรียกตัวให้ไปที่ห้องหนังสือของหลี่เถี่ย
“จะประมาทไม่ได้ ทั่วทั้งในและนอกคฤหาสน์มีลูกน้องพร้อมด้วยอาวุธปืนอยู่เต็มไปหมด เย่เทียนเฉินสามารถบุกเข้ามาได้ ก็เป็นที่ชัดเจนแล้วว่ามีฝีมืออยู่บ้าง ฉันไม่ต้องการให้มันขึ้นมาชั้นสอง ดังนั้นแกไปจัดการมันที่ชั้นหนึ่งซะ” หลี่เถี่ยมองซานจีครู่หนึ่ง รู้ดีว่าคนๆ นี้หยิ่งยะโส พลางพูดออกมาด้วยใ
