บหน้าเข้มงวดจริงจัง
ซานจีเห็นท่าทางของหลี่เถี่ยก็ไม่พูดอะไรมาก แม้ว่าฝีมือของเขาจะแข็งแกร่งมาก แกร่งที่สุดในหมู่คนของหลี่เถี่ย แต่ว่าเป็นหลี่เถี่ยเป็นพี่ใหญ่ ไม่ใช่เขาซานจี ความหยิ่งก็ต้องมีระดับ มิฉะนั้นหากไปทำให้หลี่เถี่ยโกรธ เขาซานจีคงไม่ได้มีชีวิตที่ดีแน่
“พี่ใหญ่ หรือจะให้ผมเฝ้าอยู่ที่นี่ ซานซยงถึงฝีมือมันจะกาก แต่ยังไงก็ยังมีพี่น้องมือปืนอีกหลายสิบคน ต่อให้เย่เทียนเฉินร้ายกาจกว่านี้ ก็ทะลวงมาไม่ได้แน่” ซานจีไม่อยากจะลงมือ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เห็นเย่เทียนเฉินอยู่ในสายตา คิดว่าฝีมือของตนแข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าลงมือมั่วๆ ก็รู้สึกว่าเป็นการลดระดับตนเองอยู่บ้าง
หลี่เถี่ยกำลังจะด่ากราดซานจี ยังไม่ทันได้เปิดปาก ประตูห้องหนังสือก็ถูกคนผลักเขามาด้วยความตื่นตระหนก ซานซยงตัวสั่นไปทั้งตัว วิ่งเข้ามาอย่างทุลักทุเลพลางกล่าวว่า “มะ…ไม่ดีแล้ว อะ…ไอ้ลูกเต่าเย่เทียนเฉิน มัน มันฆ่าถึงชั้นสองแล้ว!”
“อะไรนะ?”
“เป็นไปไม่ได้ พี่น้องที่เฝ้าชั้นหนึ่งและชั้นสองมีสามสิบคน ทุกคนเป็นยอดฝีมือที่พกปืน ต่อให้เย่เทียนเฉินร้ายกาจกว่านี้ ก็ไม่สามารถฆ่าจนขึ้นมาข้างบนได้แน่” ซานจีกล่าวพลางส่ายหัวอย่างไม่เชื่อโดยสิ้นเชิง
***“ปะ…เป็นความจริง ไอ้หมอนั่น…มันเก่งเหลือเกิน เหล่าพี่น้องไม่มีโอกาสได้ลงมือก็ถูกมันฆ่าตายแล้ว!”
ซานซยงนั้นเห็นเย่เทียนเฉินลงมือชัดเจนเต็มสองตา ตอนนี้ตกใจกลัวเสียจนใบหน้าขาวซีด บนหน้าผากมีเหงื่อเย็น
