ไหลออกมาราวกับหยาดฝน โดยเฉพาะฉากที่เย่เทียนเฉินลงมือหนึ่งครั้งก็มีนักฆ่าต้องจบชีวิตไปหนึ่งคน ปรากฏวูบวาบเบื้องหน้าซานซยงไม่หยุด แม้ว่าเย่เทียนเฉินจะมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา แต่นั่นก็ราวกับรอยยิ้มของมัจจุราชก็มิปาน ใครที่ได้เห็น ผู้นั้นต้องตาย
“เย่เทียนเฉินพาคนมาเท่าไหร่ถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้?” หลี่เถี่ยถามพลางขมวดคิ้ว
“กะ…ก็มีมันคนเดียว…” ซานซยงกล่าวตะกุกตะกัก
“คนเดียว? เป็นไปได้ไง?” ชั่วขณะนี้เอง กระทั่งซานจีก็ต้องกล่าวถามออกมาอย่างตกตะลึง
เดิมทีเมื่อได้ยินคำพูดของซานซยง ซานจีไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่นัก เนื่องจากการที่เย่เทียนเฉินคนเดียวสามารถฆ่านักฆ่ามือปืนอัจริยะสามสิบกว่าคนได้นั้น ตนเองฟังดูแล้วก็เห็นว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ต่อให้เป็นเขาซานจีก็ไม่สามารถทำได้อย่างเด็ดขาด เหตุผลเดียวที่จะทำให้ซานจีเชื่อก็คือการที่เย่เทียนเฉินพาคนมาด้วยหลายคน ใครจะรู้ว่าซานซยงกลับกล่าวอย่างหนักแน่นว่า เป็นเย่เทียนเฉินคนเดียวที่ฆ่าขึ้นมาถึงชั้นบน ทำให้ซานซยงและหลี่เถี่ยช็อกเป็นอย่างยิ่ง
“ซานจี เวลาที่แกควรจะลงมือมาถึงแล้ว จะต้องฆ่าเย่เทียนเฉินให้ได้!” หลี่เถี่ยกล่าวเสียงเข้ม
“วางใจเถอะ ความสามารถอย่างไอ้ลูกเต่านี่ ฉันใช้หมัดเดียวก็จัดการมันได้แล้ว!” ซานจีได้สติกลับมา แม้ว่าจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงหยิ่งผยองเป็นอย่างมาก หลายปีมานี้ เขาซานจีไม่ได้เจอศัตรูหลายคนนัก ต่อให้เจอก็ไม่ใช่คู่มือของเขา
