เขาย่อมหยิ่งผยองมากขึ้นทุกวัน
พูดจบ ซานจีก็หมุนตัวเพื่อจะเปิดประตูห้องหนังสือเดินออกไป เพิ่งจจะเดินถึงหน้าประตู ก็เกิดเสียงดังปัง ประตูห้องหนังสือก็ถูกเย่เทียนเฉินใช้เท้าถีบเสียจนปลิว ซานซยงที่เดิมทียืนอยู่ตรงประตูถูกเย่เทียนเฉินซัดปลิว กระทั่งจะร้องก็ไม่ทันได้ร้องสักแอะ หัวกระแทกกำแพงอย่างรุนแรง เลือดสดๆ ไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง จบชีวิตลงโดยพลัน
หลี่เถี่ยประคองปืนไรเฟิลขึ้นทันที เตรียมจะยิงไปยังเย่เทียนเฉิน แต่ในตอนนี้เอง คำพูดประโยคหนึ่งของเย่เทียนเฉินก็ทำให้เขาตกใจจนนิ่ง
“ฉันเตือนแกว่าอย่ายิงปืนจะดีกว่า ปืนยิงออกมาเร็ว คนที่ตายไม่ใช่ฉัน แต่เป็นแก!” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางมองหลี่เถี่ยอย่างเย็นชา
“แกก็คือเย่เทียนเฉิน?” ซานจีกล่าวออกมาอย่างเหยียดหยาม แม้จะแปลกใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้เห็นเย่เทียนเฉินอยู่ในสายตา
เย่เทียนเฉินไม่เหลือบมองซานจีสักนิด เขาฆ่าคนขึ้นมาตลอดทาง เดิมทีก็ไม่อยากจะเสียเวลา ถ้าไม่ใช่ว่ามีหลายอย่างที่อยากจะถามหลี่เถี่ย ก็คงลงมือฆ่าไปตั้งนานแล้ว เย่เทียนเฉินไม่ยอมอ่อนข้อให้กับคนที่เป็นอันตรายต่อคนใกล้ชิดของตนเด็ดขาด
“หลี่เถี่ย ผู้ที่อยู่เบื้องหลังแกคือตระกูลฉินใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินเดินมายังเบื้องหน้าของหลี่เถี่ย กล่าวถามออกมาอย่างไม่สนใจปืนไรเฟิลในมือเขา
“เฮอะ ฉันจำเป็นต้องบอกแกด้วยเหรอไง?”
หลี่เถี่ยกำปืนไรเฟิลในมือแน่น จะอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่าลูกน้องของตนสามสิบกว
