“พี่ใหญ่ พี่ยอมรับผมแล้วเหรอครับ?” หูหลงได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉินจึงถามออกมาอย่างยินดี
“คอยสนับสนุนฉันอยู่ด้านนอก อย่าเข้าไป”
เย่เทียนเฉินกล่าว จากนั้นจึงเดินมุ่งไปยังคฤหาสน์ที่หลี่เถี่ยพักอาศัยอยู่ เขารู้แล้วว่าภายในนั้นเต็มไปด้วยอันตราย เส้นทางสำคัญทุกเส้นทางต่างก็มีลูกสมุนถือปืนยืนเฝ้าอยู่ ดูแล้วเพื่อที่จะฆ่าตนเอง หลี่เถี่ยก็สิ้นเปลืองความคิดไปไม่น้อย
“พี่ใหญ่ หะ…ให้ผมเข้าไปกับพี่นะครับ…” หูหลงคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะยังไม่เต็มใจให้ตนเองต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่
“แม้แต่คำสั่งของพี่ใหญ่อย่างฉันนายยังไม่ฟัง แล้วจะติดตามฉันได้อย่างไร?” เย่เทียนเฉินกล่าวเสียงเข้ม
หูหลงชะงักไปชั่วครู่ ฝืนยิ้มออกมาอย่างอึดอัดพลางกล่าวว่า “พี่ใหญ่ ผม…”
“วางใจเถอะ ฉันจะให้นายฆ่าหลี่เถี่ยด้วยมือตัวเอง…”
มองดูแผ่นหลังของเย่เทียนเฉินเดินไปยังคฤหาสน์ หูหลงพลันรู้สึกว่าติดตามพี่ใหญ่เช่นนี้ถึงจะมีอนาคต สำหรับเจตนาของเย่เทียนเฉินนั้น เหตุใดเขาจะไม่เข้าใจ?
ที่เย่เทียนเฉินไม่ให้หูหลงไปฆ่าหลี่เถี่ยด้วยกัน ก็เพื่อไม่ให้ชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย จริงๆ แล้วแม้ว่าหูหลงจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ว่าครั้งนี้ภายในคฤหาสน์ของหลี่เถี่ยนั้นอันตรายมาก ลูกสมุนฝีมือดีถือปืนก็หลายสิบคน กระสุนไม่มีตา ไม่เหมือนกับมีดดาบ ในเมื่อรับหูหลงให้ติดตามตนเองแล้ว ย่อมไม่อาจมองเขาเอาชีวิตไปทิ้งได้ จำเป็นจะต้องทำตัวให้เหมาะสมกับคำว่าพี่ใหญ่
ในขณ
