ะนี้ เหล่าลูกสมุนถือปืนที่อยู่บริเวณคฤหาสน์ต่างก็รู้สึกไม่สบายใจ รอมาครึ่งค่อนคืนแล้วก็ยังไม่เห็นเย่เทียนเฉินมาโจมตี ขณะเดียวกันก็บ่นพี่ใหญ่หลี่เถี่ยว่าจะระมัดระวังเกินเหตุไปแล้ว ถูกตัวตลกของจิงตูและเศษสวะไม่เอาไหนคนหนึ่งทำให้เกรงกลัว ช่างขายหน้าเสียจริง
“แม่มันเถอะ แกคิดว่าพี่ใหญ่ขี้ขลาดไปรึเปล่า? ไม่ใช่แค่เศษสวะไม่เอาไหนคนเดียวหรอกเหรอ? ถึงกับต้องเรียกเหล่าพี่น้องกองปืนอัจฉริยะอย่างพวกเราให้รีบกลับมาเลยเหรอ?” ลูกสมุนถือปืนคนหนึ่งกล่าวอย่างทนไม่ไหว
“แกอย่าพูดไป เรื่องนี้พี่ซานจีเองก็หัวเสียสุดๆ เย่เทียนเฉินเป็นแค่เศษสวะคนหนึ่งเท่านั้น ต้องระดมพวกเรามามากมายเช่นนี้ ต่อให้ตระกูลเย่เป็นตระกูลที่มีอำนาจในจิงตู แต่ก็เป็นแค่ตระกูลชั้นสามตระกูลหนึ่ง จะฆ่าไอ้คนไม่เอาไหนคนหนึ่งถึงกับต้องให้พวกเราระวังตัวเช่นนี้เลยเหรอ?” ลูกสมุนอีกคนหนึ่งกล่าวพลางส่ายหัว
ครั้งนี้ เพื่อที่จะฆ่าเย่เทียนเฉินและกำจัดตระกูลเย่ หลี่เถี่ยเรียกให้สมาชิกกองปืนอัจฉริยะทั้งหมดที่เป็นลูกน้องของตนกลับมารวมตัวกัน คนกลุ่มนี้ทุกคนต่างก็เป็นยอดฝีมือ ไม่อาจนำไปเทียบกับลูกสมุนธรรมดาๆ ได้ ดังนั้นจึงมีความหยิ่งยะโสอยู่บ้าง ในสายตาของพวกเขาจัดการกับเศษสวะเท่านั้น เหตุใดนั้นต้องให้พวกเขากลับมาทั้งหมดด้วย? หลังจากกลับมาแล้วก็ส่งให้พวกเขาไปเฝ้าเส้นทางสำคัญของคฤหาสน์แห่งนี้ ซ้ำยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ในใจก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี
“ช่างมันเถอะ
