บิดาไม่สนใจอะไรแล้ว นอนดีกว่า ก็แค่ไอ้ลูกเต่าตัวหนึ่ง มันไม่กล้ามาหรอก!”
“ก็ใช่ มีพวกเราพี่น้องมากมายขนาดนี้เฝ้าคฤหาสน์อยู่ ต่อให้เย่เทียนเฉินสิบคนก็ไม่กล้ามา ถ้ามาก็ไม่มีทางกลับไปได้ นอนกันเถอะ!”
ลูกสมุนสองคนที่เฝ้าประตูเล็กๆ ด้านหลังของคฤหาสน์ ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมากถึงได้กล่าวอออกมา ไม่ได้นำเรื่องที่เย่เทียนเฉินจะมาโจมตีเก็บมาใส่ใจเลยสักนิด
ขณะนี้ เย่เทียนเฉินเดินมาถึงบริเวณประตูเล็กด้านหลังของคฤหาสน์แล้ว ด้วยพลังพิเศษแห่งการรับรู้ของเขา พบว่ามีเพียงการป้องกันของประตูเล็กด้านหลังเท่านั้นที่อ่อนแอ ที่บริเวณประตูหน้าหลายแห่งของคฤหาสน์ต่างก็มีมือปืนที่เก่งกาจเฝ้าอยู่เป็นจำนวนมาก แม้ว่าพลังพิเศษของเย่เทียนเฉินในตอนนี้จะทะลวงไปถึงระดับจอมราชันแล้ว หากใช้กำลังบุกเข้าไป บอร์ดี้การ์ดฝีมือดีหลายสิบคนนี้ก็ไม่พอ แต่ว่าเขายังอยากทำให้หลี่เถี่ยประหลาดใจสักหน่อย เชื่อว่าอาการที่หลี่เถี่ยจะแสดงออกมาตอนที่เห็นตนเองนั้นต้องน่าดูชมเป็นอย่างมาก
“ดวงจันทร์สวยออกขนาดนี้ พวกแกสองคนกลับอยากไปนอน ไม่น่าเสียดายหรอกเหรอ?”
“ใคร?”
“ออกมาซะ ใครมันพูดอยู่วะ?”
นักฆ่าสองคนที่เดิมทีต้องการที่จะแอบไปนอนอู้พากันมองไปรอบๆ อย่างตื่นกลัว ทั้งคู่ต่างก็อดไม่ได้ที่จะยกปืนพกขึ้นมา เตรียมลั่นไกได้ตลอดเวลา พวกเขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ทุกที่ทั้งในและนอกคฤหาสน์ล้วนแต่เป็นคนของพวกเขาซึ่งทุกคนล้วนมีปืนติดตัว แต่กลับยังมีคน
