่เถียจิบไวน์อึกหนึ่งพลางกล่าวถาม
“พี่ใหญ่ จัดการเรียบร้อยหมดแล้วครับ สหายติดอาวุธปืนสามสิบกว่าคนเฝ้าทางหลักของคฤหาสน์ไว้แล้ว ขอเพียงไอ้ลูกเต่าเย่เทียนเฉินมันกล้ามา จะต้องไม่มีโอกาสได้กลับไปแน่!” หมีภูเขาเอ่ยปากอย่างดุร้าย เขาที่ถูกเย่เทียนเฉินหักแขนทั้งสองข้าง ในใจย่อมมีความเกลียดชังอยู่มากมาย เกลียดเสียจนอยากจะฆ่าเย่เทียนเฉินให้ตายด้วยมือตัวเอง
“ก็แค่ไอ้ลูกเต่าตัวหนึ่ง ฉันว่านะหมีภูเขา แกแม่งเป็นแค่หมีหรือยังไง? ถึงถูกมันอัดจนมีสภาพแบบนี้ ขายหน้าจริงๆ!” หลี่เถียยังไม่ทันได้พูด ชายร่างผอมหัวล้านที่ยืนอยู่ด้านข้างก็กล่าวออกมาพร้อมกับมองหมีภูเขาอย่างเหยียดหยาม
ชายร่างผอมหัวล้านคนนี้ก็คือซานจีลูกน้องคนสำคัญของหลี่เถีย ร่างกายสูงเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบหกสิบเซ็นติเมตร ผอมกะหร่อง หัวล้านเป็นเงาสะท้อนแสง หน้าตาก็ธรรมดาๆ แต่ว่าภายในดวงตาทั้งสองกลับเผยแววชั่วร้ายให้เห็นตลอดเวลา คนทั่วไปถ้าได้มาเห็นจะรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ
“แก…ซานจี แกหมายความว่าไง?” เดิมทีหมีภูเขาก็รู้สึกเสียหน้าอยู่แล้วที่ถูกเย่เทียนเฉินหักแขนทั้งสองข้าง โดยไม่มีแรงตอบโต้ ตอนนี้ยังถูกซานจียกเรื่องนี้ขึ้นมา จึงโกรธจนสองตาแดงก่ำ คำรามออกมาในขณะที่ถลึงมองซานจี
“หมายความว่าไงงั้นเหรอ? แกถูกเศษสวะไม่เอาไหนหักแขนสองข้าง ยังจะมาวางท่าใหญ่โตอะไรอีก ขายหน้า!” ซานจีวถากถางด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“ซานจี แก…” ซายซยงโกรธจนอยากจะพุ่งเข้าไปเสี่ย
