งชีวิตกับซานจี แต่กลับตกใจเพราะคำพูดของซานจี
“ฉันเตือนแกไว้ก่อนว่าอย่ามาแส่หาเรื่อง อย่างแกแค่สองวิ ฉันใช้เท้าเดียวก็ส่งแกกลับไปหาแม่ได้แล้ว” ซานจีมองหมีภูเขาอย่างดูถูกพลางกล่าว
หลี่เถียมองหมีภูเขา จากนั้นก็มองซานจี กล่าวยิ้มๆ ว่า “พวกแกสองคนหยุดทะเลาะกันได้แล้ว หมีภูเขา เรื่องในครั้งนี้แกทำเสียหาย รอจนฆ่าเย่เทียนเฉินแล้ว ค่อยลงโทษแกทีหลัง ซานจี แม้ว่าแกจะมีฝีมือดี แต่ได้ยินว่าเจ้าเย่เทียนเฉินก็ไม่ได้อ่อนแอ ระวังหน่อยแล้วกัน”
“เฮอะ ผมพูดจริงๆ นะพี่ใหญ่ คราวนี้ผมไม่ค่อยพอใจนัก ผมกำลังเล่นสนุกกับสาวต่างชาติอยู่ดีๆ พี่ก็รีบร้อนเรียกตัวผมกลับมา เป็นแค่ไอ้ลูกเต่าตัวเดียวเองไม่ใช่หรอกเหรอครับ? ผมได้ยินมาว่าเย่เทียนเฉินมันก็แค่เศษสวะไม่เอาไหนเท่านั้น ต่อให้มีมันสองคน จำเป็นต้องให้ผมลงมือด้วยเหรอ?” ซานจีส่งเสียงหึอย่างเย็นชา เอ่ยถามพร้อมกับมองหลี่เถีย
หากว่ามีคนอื่นกล้ามาพูดกับหลี่เถียเช่นนี้ เกรงว่าแม้แต่ศพห็คงหาไม่เจอ แต่ซานจีนั้นเป็นข้อยกเว้น เจ้าหมอนี่อวดดีทะนงตนมาโดยตลอด แน่นอนว่าการที่เขาหยิ่งผยอง ย่อมมีคุณสมบัติในกรหยิ่งผยอง ในหมู่ลูกน้องของหลี่เถีย ซานจีถือเป็นคนสำคัญอันดับหนึ่ง ชายคนนี้เป็นเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็ก ถูกพระอาวุโสจากวัดเส้าหลินเก็บไปเลี้ยงดู จึงได้รับอิทธิพลจากสิ่งที่ได้ยินได้เห็นมาตลอด รวมทั้งได้ฝึกกังฟูเส้าหลินตั้งแต่เด็ก ถึงจะไม่ได้เล่าเรียนหนังสือ เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่
