อ แต่พอพอฝึกฝนหลายสิบปี ฝีมือก็ค่อยๆพัฒนาคนเก่งกาจขึ้นมาได้
เส้าหลินมอบคุณูปการให้ใต้หล้า ประโยคนี้ใช่ว่าจะไม่มีที่มา พรรควรยุทธ์โบราณค่อยๆ หายไป แต่เส้าหลินยังคงเดินอยู่บนเส้นทางของพรรควรยุทธ์โบราณ มีเคล็ดวิชามากมาย เดิมทีซานจีต้องการฝึกฝนเพลงหมัดเส้าหลิน แต่เจ้าอาวาสวัดเส้าหลินเห็นว่าเขามีนิสัยโหดเหี้ยม ไม่เหมาะที่จะถ่ายทอดวิชาให้ ซานจีนั้นมีนิสัยที่โหดเหี้ยมอย่างแท้จริง คืนนั้นเขาได้วางเพลิงวัดเส้าหลิน แอบลงจากเขามาพึ่งพาหลี่เถีย กลายเป็นนักสู้ที่เหี้ยมหาญคนหนึ่งของหลี่เถีย
“แกเนี่ยนะ ฉันได้ยินมาว่าเย่เทียนเฉินมันอัดลั่วเหลยที่เป็นสมาชิกกองกำลังเหยี่ยวนักล่าจนไม่มีแรงแม้แต่จะตอบโต้ ฝีมือของหมีภูเขาแม้จะไม่ได้แข็งแกร่งเท่าแก แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอ ถ้าหากต้องต่อสู้กับเย่เทียนเฉิน แกควรจะระวังตัวสักหน่อยถึงดี!” หลี่เถียกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ความสามารถของหมีภูเขา ต่อให้ผมให้มันใช้สองมือสองเท้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน ส่วนเย่เทียนเฉิน ให้มันเข้ามาในคฤหาสน์ให้ได้ค่อยว่ากันเถอะ…”
ซานจีพูดจบก็ไม่สนใจหลี่เถียกับหมีภูเขาอีก เดินออกไปจากห้องหนังสือด้วยตัวเอง ไม่ได้เห็นการมาของเย่เทียนเฉินอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย อีกอย่างในความคิดของเขา ต่อให้เย่เทียนนเฉินมาโจมตี ก็ทำได้แค่ถูกตนอัด ไม่กี่หมัดก็แก้ปัญหาได้แล้ว ไหนเลยจะต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ถึงขนาดนี้ ถึงกับเรียกเขาและลูกน้องกองกำลังมือปืนอัจฉริยะกลับ
