ได้แก้แค้นให้พ่อ ได้ฆ่าหลี่เถียด้วยมือตัวเอง ต่อให้ผมต้องตายก็ไม่เป็นไร” หูหลงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
ตอนที่เย่เทียนเฉินเพิ่งมาถึงที่นี่ เขาได้ขยายพลังแห่งการรับรู้ แล้วพบว่าหูหลงตามตนมา สำหรับหูหลงนั้น เย่เทียนเฉินค่อนข้างจะชื่นชมอยู่แล้ว ชายผู้เด็ดเดี่ยวคนนี้ ต่อให้ตายก็ไม่ยอมให้คนเอาตัวน้องสาวของตนเองไป ปกป้องคนในครอบครัวด้วยชีวิต ความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยวเช่นนี้หาได้ยากในสังคมปัจจุบัน
“ถ้าหากว่านายตาย แล้วน้องสาวนายจะทำไง?” เย่เทียนเฉินกล่าวถามในขณะที่มองหูหลง
“ผม…ขอบอกคุณโดยไม่ปิดบัง ผมรู้ว่าคุณจะมาเก็บกวาดหลี่เถียแน่นอน ดังนั้นผมก็เลยมารอคุณที่นี่ พี่ใหญ่ รับผมไว้เถอะ ผมเต็มใจเป็นม้ารับใช้คุณ!” หูหลงคุกเข่าลง เตรียมจะกราบเย่เทียนเฉินเป็นพี่ใหญ่
แต่ว่าตอนที่หูหลงทำท่าจะคุกเข้าลงไป เท้าขวาของเย่เทียนเฉินก็รองอยู่ที่เข้าซ้ายของหูหลง ไม่ว่าหูหลงจะใช้แรงอย่างไรก็ไม่สามารถคุกเข้าลงไปได้
“พี่ใหญ่…” หูหลงรู้สึกร้อนใจ กลัวว่าเย่เทียนเฉินจะไม่ยอมรับตนเอง ตั้งแต่คืนนั้นที่เย่เทียนเฉินช่วยพวกเขาสองพี่น้อง หูหลงก็มองว่าเย่เทียนเฉินเปรียบดังญาติ พอเขาส่งน้องสาวกลับบ้านเกิดเสร็จ ก็กลับมาที่เมืองหลวงอีกครั้งเพื่อที่จะติดตามผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคนนี้
“อย่าหลับหูหลับตาเชื่อว่าฉันจะมอบอนาคตให้นายได้ อนาคตของนายอยู่ในมือของนายเอง ต้องอาศัยสองหมัดของนายไปคว้ามา!” เย่เทียนเฉินกล่าวกับหูหลงด้วยรอยยิ
