กฆ่าอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ซึ่งไม่เคยมีประวัติการแพ้มาก่อน ทุกครั้งที่ได้รับการจ้างวาน ก็จะลงมือฆ่าศัตรูได้ในพริบตา แต่ครั้งนี้พอได้พบกับเย่เทียนเฉิน แม้ว่าลงมืออย่างเต็มกำลัง ใช้กระทั่งวิชามวยสิงอี้ ก็ยังพ่ายแพ้ให้กับเย่เทียนเฉินที่ใช้แค่ตะโกนออกมาเท่านั้น เรื่องนี้ทำให้จิตใจที่หยิ่งในศักดิ์ศรีของอู๋เสวี่ยได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรง รู้สึกท้อแท้
เย่เทียนเฉินไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เพียงแค่พิงต้นไม้ด้านข้าง ควักบุหรี่ออกมาสองมวน จุดให้ตนเองมวนหนึ่งแล้วสูบเข้าไป จากนั้นก็โยนอีกมวนหนึ่งให้อู๋เสวี่ย นักฆ่าอันดับหนึ่งเห็นดังนั้นก็ตกตะลึง ไม่รู้ว่าเย่เทียนเฉินต้องการอะไร
“ชนะเป็นเจ้าแพ้เป็นโจร ฉันอู๋เสวี่ยแพ้แล้ว ฉันยอมรับ ลงมือเถอะ” อู๋เสวี่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำในขณะที่มองเย่เทียนเฉิน
“ฉันไม่ฆ่าแกหรอก แกไปเถอะ!” เย่เทียนเฉินยิ้มมองไปยังอู๋เสวียพลางกล่าว
อู๋เสวี่ยตกตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าเย่เทียนเฉินจะไม่ฆ่าตนเอง นี่ทำให้เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ
“แกไม่ฆ่าฉัน? ฉันอาจจะฆ่าคนของแก…” อู๋เสวี่ยกล่าวถามอย่างแปลกใจ
“ฉันไม่ได้มีนิสัยชอบฆ่าคน อีกอย่างแกก็เป็นลูกผู้ชาย เปิดเผยตรงไปตรงมา ไปฝึกมาอีกสองสามปีค่อยมาสู้กับฉันใหม่!”
พอเย่เทียนเฉินกล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไป เขาไม่อยากจะลงมือฆ่าอู๋เสวี่ยจริงๆ เพราะตอนที่อู๋เสวี่ยปรากฏตัว เขาก็รู้สึกได้ว่าอู๋เสวี่ยไม่ใช่นักฆ่าที่มีนิสัยชอบทำลายล้าง หากว่าเป็นนักฆ่าค
