หน้าขาวซีด บนหน้าผากมีเหงื่อเย็นไหลออกมาในขะที่มองหลี่เถีย
ตูม!
หลี่เถียใช้มือตบลงไปบนโต๊ะ เอ่ยปากกล่าวอย่างดุร้ายว่า “ไอ้ลูกเต่าเย่เทียนเฉินมันพูดแบบนี้จริงเหรอ?”
“ใช่ครับพี่หลี่ ไอ้หมอนี่มันบอกว่าให้พี่เตรียมโลงศพไว้ได้เลย!” หมีภูเขากล่าวอย่างหวาดกลัว
เพล้ง!
เมื่อหลี่เถียได้ยินคำพูดของหมีภูเขา ก็ปาแก้วชาในมือลงพื้นอย่างแรงจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ในทันที ตนเองอยู่ในเมืองหลวงมาแล้วหลายปี ไม่มีใครกล้าพูดกับตนเช่นนี้มาก่อน ต่อให้เป็นผู้ทรงอิทธิพลและตระกูลใหญ่ ก็ไม่กล้าล่วงเกินตนเช่นนี้ ในสายตาของหลี่เถียเย่เทียนเฉินก็เป็นแค่ลูกหลานตระกูลชั้นสามเท่านั้น แต่บังอาจมาพูดกับตนเองเช่นนี้ มันจะไปทนได้อย่างไรกัน
“เฮอะ ฮ่าๆๆๆ…” หลี่เถียหัวเราะอย่างเกรี้ยวกราด หมีภูเขาเห็นดังนั้นก็เหงื่อแตกท่วมตัว
“พี่ใหญ่ พะ…พวกเราทำยังไงดีครับ?” หมีภูเขาเอ่ยถามเสียงเบา
“ดี มาได้ก็ดี ขอแค่ไอ้ลูกเต่านี่กล้ามา ฉันจะทำให้มันไม่ได้กลับไปอีก!” หลี่เถียพูดด้วยอาการขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“ที่รักคะ ฉันว่าพวกเราควรจะเตรียมตัวสักหน่อยนะคะ เย่เทียนเฉินในตอนนี้ไม่สามารถเอาไปเปรียบกับไอ้คนโง่งมแบบเมื่อก่อนได้อีกแล้ว เขากล้าไปทำร้ายลั่วเหลยที่เทียนซ่างเหรินเจียน ไม่กลัวที่จะเป็นศัตรูกับตระกูลลั่ว เกรงว่าเขาจะกล้ามาฆ่าคุณจริงๆ!” เสี่ยงฉิงขมวดคิ้วพลางกล่าว
“ฉันไม่กลัวมันมา กลัวมันจะไม่มามากกว่า หมีภูเขา เรียกพวกซานจีกลับมาเดี๋ยวนี้ คืนน
