ดทั้งสองแน่น เดินออกไปจากป่า…
การได้ต่อสู้กับอู๋เสวี่ยทำให้เย่เทียนเฉินเข้าใจถึงสิ่งๆ หนึ่ง ในโลกแห่งนี้ก็มียอดฝีมือมากมาย หากว่าความสามารถของเขาไม่แข็งแกร่งมากพอ ก็ไม่อาจปกป้องทุกสิ่งทุกอย่างที่มีได้
เมืองหลวงเป็นสถานที่ที่มีผู้ทรงอิทพลและตระกูลใหญ่อยู่มากมาย ทั้งยังมีคนเก่งกาจซ่อนตัวอยู่ทั่ว หากคิดอยากจะมีชีวิตในที่แห่งนี้ เป็นเรื่องลำบากมาก การแข่งขันกันระหว่างตระกูล การปะทะกันระหว่างขั้วอำนาจ ดูเหมือนจะสงบ แต่ความจริงแล้วทุกๆ วินาทีล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด คุณไม่รุกรานคนอื่น แต่คนอื่นมารุกรานคุณ ง่ายๆ เช่นนี้เอง
เย่เทียนเฉินมองออกตั้งตั้งแรกแล้วว่า หากอยากจะมีที่ยืนในเมืองหลวงหรือสร้างความรุ่งโรจน์แก่ตระกูลเย่ ไม่สามารถขาดวิถีทางอันเปื้อนเลือดไปได้ พูดง่ายๆก็คือ ไม่ว่าอิทธิพลอะไรจะมาสรางปัญหา ล้วนต้องตอบโต้อย่างรุนแรง ให้คนพวกนี้รู้ว่า ตระกูลเย่ไม่ใช่ตระกูลที่จะมาหาเรื่องได้ง่ายๆ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
เย่เทียนเฉินที่ออกมาจากป่า ไม่ได้กลับบ้าน แต่โบกรถแท็กซี่แถวๆ คฤหาสน์ไปยังสถานที่ที่หลี่เถียอาศัยอยู่ คืนนี้เขาจะต้องฆ่าหัวโจกแห่งอิทธิพลใต้ดินของเมืองหลวงและสุนัขรับใช้ของตระกูลฉินคนนี้ให้ได้ เพื่อใช้เรื่องนี้เตือนตระกูลฉินว่า อย่าคิดว่าเป็นตระกูลชั้นหนึ่งแล้วจะสูงส่งนัก เขาเย่เทียนเฉินไม่ยินยอมแน่
ตอนนี้เอง ในคฤหาสน์ที่หลี่เถียอาศัยอยู่ สองแขนของหมีภูเขาห้อยอยู่บริเวณหน้าอก ใบ
