แวบหนึ่ง ก่อนที่จะพูดออกมา
“นี่เป็นเรื่องของฉัน แกไปฆ่าคนก็พอ อีกอย่าง ตอนที่ฆ่าก็บอกไปเลยว่าฉันเย่เทียนเฉินเป็นคนฆ่า ง่ายๆ!” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
อู๋เสวี่ยตกใจอย่างยิ่ง เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเย่เทียนเฉินจะแข็งกร้าวและกล้าหาญขนาดนี้ ไม่เพียงแต่จะให้ตนเองไปฆ่าหลานทั้งสองของตระกูลลั่ว ยังให้บอกว่าตนเองเป็นคนฆ่าอีกด้วย นี่ไม่ใช่การอวดดี ไม่ใช่ความเย่อหยิ่ง แต่เป็นความกล้าหาญเด็ดเดี่ยที่เหนือกว่าคนทั่วไป
“แกแน่ใจนะ?” อู๋เสวี่ยขมวดคิ้วพลางกล่าวถาม
“แน่ใจ แน่นอน แล้วก็ยืนยันได้ ไปฆ่าเถอะ ตอนที่ฉันได้ยินข่าวว่าลั่วเทาและลั่วเหลยถูกฆ่า พ่อบุญธรรมของแกก็จะถูกปล่อยตัวออกจากคุก”
พูดจบ เย่เทียนเฉินไม่รอให้อู๋เสวี่ยพูดอะไร หมุนตัวผละไป ตอนแรกเย่เทียนเฉินเตรียมที่จะฆ่าลั่วเหลยและลั่วเทาด้วยตัวเอง ในเมื่อลั่วซงเฉิงไม่สนใจสถานะทหารของตนเอง ซื้อตัวนักฆ่าให้มาฆ่าเขาอย่างลับๆ ภายภาคหน้าคงจะไม่ปล่อยตระกูลเย่ไปแน่ กับคนที่ทำอะไรไม่คำนึงถึงสถานะตนเองเช่นนี้ เย่เทียนเฉินย่อมไม่เกรงใจ เขาย่อมไม่ปล่อยให้มีอันตรายต่อคนในครอบครัวของตนเอง จะต้องตอบโต้อย่างรุนแรง
หากไม่ใช่เพราะว่าวันนี้ยังต้องไปเก็บกวาดชีวิตของหลี่เถีย เย่เทียนเฉินจะต้องไปตระกูลลั่วด้วยตัวเองแน่ ถอนถอนวัชพืชก็ต้องถอนให้ถึงราก หากปล่อยไว้ก็จะเกิดปัญหาไม่สิ้นสุด และไม่ใช่นิสัยของเย่เทียนเฉิน
ในขณะที่มองดูเย่เทียนเฉินจากไป อู๋เสวี่ยก็กำหมั
