นเฉินกล่าวอย่างไม่แยแส
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉิน อู๋เสวี่ยก็อดตกตะลึงไม่ได้ เขาไม่คิดเลยว่าเย่เทียนเฉินจะให้เขาไปฆ่าหลานทั้งสองของลั่วซงเฉิงจริงๆ ตระกูลลั่วนับว่าเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาในเมืองหลวง อีกทั้งลั่วซงเฉิงอาจจะได้เข้าร่วมคณะคณะกรรมาธิการทหารจากการเลือกตั้งในครั้งนี้ด้วย หากว่าลั่วเหลยและลั่วเทาแห่งตระกูลลั่วถูกคนฆ่าตายไป จะเป็นการโจมตีตระกูลลั่วอย่างหนัก อีกทั้งยังก่อให้เกิดความครึกโครมขึ้นในเมืองหลวงด้วย
ความจริงตอนที่ประทะกับอู๋เสวี่ยเย่เทียนเฉินก็คิดถึงจุดนี้ไว้แล้ว ด้วยฝีมือของอู๋เสวี่ย หากต้องการไปฆ่าคนในตระกูลลั่ว เป็นเรื่องง่ายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก เจ้าเฒ่าลั่วซงเฉิงรักพวกพ้องมาก ย่อมไม่ยอมปล่อยให้จบง่ายๆ แน่ ในเมื่อเขากล้าซื้อตัวนักฆ่าให้มาฆ่าตน ทำไมเย่เทียนเฉินยังต้องเกรงใจเขาอก ทำลายฐานของตระกูลก่อนค่อยว่ากัน ให้ลั่วซงเฉิงรู้ว่า เย่เทียนเฉินไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องได้ง่ายๆ ขนาดนั้น
“ทำไม? ไม่กล้าเหรอไง?” พอเย่เทียนเฉินเห็นว่าอู๋เสวี่ยยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิม ก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ใช่ว่าไม่กล้า แต่แกเคยคิดถึงผลที่จะตามมาไหม ฉันช่วยแกฆ่าลั่วเหลยกับลั่วเทา แบบนี้ตระกูลลั่วกับตระกูลเย่ก็จะมีความแค้นจนไมอาจอยู่ร่วมกันได้ คิดว่าแกก็คงเข้าใจดี ตอนนี้ตระกูลเย่ตกต่ำ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตระกูลลั่ว ถึงตอนนั้นตระกูลเย่จะต้องเจอกับวิกฤตร้ายแรงแน่นอน” อู๋เสวี่ยมองเย่เทียนเฉิน
