ม่ได้ มวยสิงอี้ที่แท้จริง หากต่อยออกไปหนึ่งหมัด กล่าวโดยไม่เกินจริงเลยว่า สามารถแยกภูเขาทลายหินผาได้
“จะโม้ก็ดูเวลาด้วย ฉันจะทำให้แกสมใจเอง!” อู๋เสวี่ยกล่าวอย่างเย็นชา
“ฉันรู้ว่าแกยังไม่ได้ออกแรงเต็มกำลัง มาเถอะ ให้ฉันดูหน่อยว่านักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงจะแข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่!”
อู๋เสวี่ยตกตะลึง ในมือขวาปรากฏมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมา มือซ้ายกำแน่น เย่เทียนเฉินกล่าวไม่ผิด เขายังไม่ได้ทุ่มสุดตัวจริงๆ เดิมทียังคิดจะออมแรงไว้ แต่คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะร้ายกาจเช่นนี้ ดูท่าจะฆ่าโดยที่ไม่ทุ่มสุดตัวไม่ได้แล้ว
ฉัวะ!
เมื่ออู๋เสวี่ยพุ่งเข้ามา ดวงตาของเย่เทียนเฉินก็เคร่งขรึมลง เขาสัมผัสได้ว่าพลังการต่อสู้ของอู๋เสวี่ยเพิ่มขึ้นไม่ต่ำกว่าหนึ่งเท่า อู๋เสวี่ยมีพลังที่เก็บออมไว้จริงๆ ด้วย แม้ว่าปากจะพูดอย่างสบายๆ แต่เย่เทียนเฉินก็ไม่กล้าประมาท หากว่าตอนนี้เขายังคงเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับพระเจ้า ย่อมสู้ชนะอู๋เสวี่ยได้ง่ายๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้พลังตกลงไปสามขั้น มีเพียงพลังระดับราชันย์ที่กำลังผันแปร จะชนะอู๋เสวี่ยได้หรือไม่ได้ เป็นเรื่องที่ไม่อาจรู้
เปรี้ยงๆๆ…
เย่เทียนเฉินและอู๋เสวี่ยเริ่มสู้กัน ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ความสามารถของทั้งสองต่างก็แข็งแกร่ง โดยเฉพาะอู๋เสวี่ยมือซ้ายโจมตีด้วยมวยสิงอี้ มือขวาเป็นมีดสั้นที่มีอานุภาพเกรียงไกร ทุกครั้งที่แทงออกไปต่างก็แฝงไปด้วยพลังภายในอันแข็งแกร่ง พื้นแกรนิตที
