ลย ถ้ารู้อย่างนี้ก็จะไม่สงสารฉีหรูเสวี่ยจนพาเธอกลับมาบ้านหรอก ตอนนี้เขาไม่มีที่ยืนและที่พูดในบ้านเลยสักนิด
หลังจากเดินออกจากประตูบ้าน เย่เทียนเฉินก็ควักบุหรี่ออกมาหจุดสูบเข้าไปเฮือกหนึ่ง ตอนที่ดูเวลาในโทรศัพท์มือถือพบว่าเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว นอกจากอู๋เสวี่ยนักฆ่าที่มาโจมตีคนนี้แล้ว ก็ยังมีอันธพาลหลี่เถียที่รอให้ตนเองไปฆ่าอยู่ เขาจึงต้องลงมือให้รวดเร็ว
รอจนเย่เทียนเฉินเดินเข้าไปในป่าเล็กๆ ของเชตคฤหาสน์ อู๋เสวี่ยนั่งอยู่บนหินก้อนหนึ่ง ดวงตาทั้งสองมองไปยังเย่เทียนเฉินอย่างเยือกเย็น ในเมื่อเขาตอบรับตระกูลลั่วแล้ว ก็ต้องทำตามเงื่อนไขของตระกูลลั่ว ขอเพียงฆ่าเย่เทียนเฉินได้ ลั่วซงเฉิงจะหาทางปล่อยพ่อบุญธรรมของตนออกมา เพื่อชื่อเสียงของนักฆ่าอันดับหนึ่งในเมืองหลวงของตน เพื่อพ่อบุญธรรม ไม่ว่าเย่เทียนเฉินจะแข็งแกร่งขนาดไหน อู๋เสวี่ยก็เตรียมจะลงมือฆ่าโดยใช้ทั้งหมดที่มี
“มีอะไรจะสั่งเสียไหม? ฉันช่วยบอกต่อให้ครอบครัวแกได้นะ” อู๋เสวี่ยกล่าวเสียงเย็น
“ไม่มี แกดูสิวันนี้พระจันทร์สวยจะตาย ถ้ายังไงฉันลองเดาดูหน่อยไหมว่าใครส่งแกมาฆ่าฉัน?” เย่เทียนเฉินเงยหน้ามองดวงจันทร์สว่างไสวที่ลอยอยู่บนฟ้า
“ไม่ต้องหรอก ตอนที่แกจะตาย ฉันจะให้แกตายอย่างไม่ค้างคา…”
คำพูดของอู๋เสวี่ยเพิ่งจะออกจากปาก ตัวก็พุ่งแวบเข้าหาเย่เทียนเฉินราวสายฟ้า กระโดดสูงขึ้นหนึ่งเมตรกว่าๆ แล้วปล่อยหมัดใส่หน้าอกของเย่เทียนเฉิน
แววตาของเย่เท
