“แม่ครับ พวกเราไปกันเถอะ อย่าไปโมโหพวกคนแปลกหน้าพวกนี้เลย” เย่เทียนเฉินผลักประตูเดินเข้าไป ไม่ได้แสดงความเคารพลุงใหญ่ ลุงสอง หรือกระทั่งผู้อาวุโสเย่หย่วนซาน แต่พูดกับหลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้ม
“เทียนเฉิน ลูก ลูกกลับมาได้ยังไง? ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม พวกเขาไม่ได้ทำอะไรลูกใช่ไหม?” หลัวเยี่ยนตกใจมาก คิดไม่ถึงว่าาลูกชายจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ตอนแรกคิดว่าเกิดเรื่องราวอะไรใหญ่โต รีบเข้าไปดูลูกชายว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่
ไม่ใช่แค่หลัวเยี่ยน กระทั่งเย่มู่ไป๋ เย่เฮ่อกั๋ว และผู้อาวุโสเย่หย่วนซาน ต่างก็ตกตะลึงเป็นอย่างมากเช่นกัน ตระกูลเย่นั้นแม้ว่าจะเป็นตระกูลชั้นสาม แต่ปกติแล้วตำรวจจะไม่กล้ามาจับคนถึงหน้าประตูบ้านโดดเด็ดขาด ครั้งนี้ การที่เย่เทียนเฉินถูกจับตัวไป เรื่องราวคงไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นแน่ พวกเขาคาดเดาว่าตระกูลลั่วเป็นผู้ลงมือ เย่เทียนเฉินถูกจับไป ต่อให้ไม่ตายก็คงถูกถลกหนัง แต่กลับกลับมาได้อย่างครบสามสิบสอง ช่างเหนือความคาดหมายของผู้คนจริงๆ
“ไม่เป็นไรครับ ก็แค่การสอบถามธรรมดาทั่วไปเท่านั้นเอง เหมาะสมกับประชาชนคนดีอย่างผม พูดกันไม่กี่ประโยคก็เสร็จแล้ว!” เย่เทียนเฉินไม่อยากให้แม่กังวลใจ จึงไม่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่สถานีตำรวจ และทำตัวสบายๆ และผ่อนคลาย
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” หลัวเยี่ยนถอนหายใจอย่างโล่งอก กล่าวพร้อมกับหัวเราะทั้งน้ำตา
ตอนนี้เอง เย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋วก็มีป
