สายโทรศัพท์ บนใบหน้าของซูเฟยเฟยที่เดิมทีเต็มไปด้วยความโกรธ ก็ปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายที่ดูทั้งยั่วยวนและน่ารักขึ้น เธอพูดพึมพำกับตนเองว่า “เย่เทียนเฉิน นายเป็นคนแรกที่กล้าไม่ใส่ใจฉัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าด้วยเสน่ห์ของฉัน จะสยบนายไม่ได้!”
อาจเป็นเพราะจิตใจที่ชอบเอาชนะมาแต่กำเนิดของลูกผู้หญิง หรืออาจเป็นเพราะซูเฟยเฟยหลงรักเย่เทียนเฉินโดยไม่รู้ตัว เพียงแต่ขนาดตัวเธอเองยังไม่รู้ตัวก็เท่านั้น สรุปก็คือเธอไม่มีแผนจะปล่อยเย่เทียนเฉินไปง่ายๆ ใครใช้ให้เจ้าหมอนี่กล้าเมินเธอแบบนี้กันเล่า?
หลังจากกินอาหารทะเลมื้อใหญ่ไปหนึ่งมื้อ เย่เทียนเฉินก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ กลับบ้านไปด้วยความยินดี ตอนที่เขากลับมาถึงบ้าน ก็พบเพียงฉีหรูเสวี่ยที่กำลังโทรหาเขาอย่างกระวนกระวาย จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบว่าแบตหมดแล้ว ส่วนหลัวเยี่ยนผู้เปป็นแม่ก็ไม่ทราบว่าไปไหน
“แม่ของฉันล่ะ?” เย่เทียนเฉินเอ่ยถาม
“คุณป้าไปบ้านหลักตระกูลเย่ คิดหาวิธีช่วยนายออกมา ตอนแรกฉันก็คิดจะโทรไปที่ตระกูล…”
“ช่างเถอะ ฉันไม่อยากจะมีความสัมพันธ์กับตระกูลฉีของเธออยู่แล้ว”
พอเย่เทียนเฉินพูดจบก็เดินออกไปจากคฏหาสน์ มุ่งหน้าไปยังบ้านหลักตระกูลเย่ ครั้งนี้เขาขี่มอเตอร์ไซด์ของตนเองไป ตอนที่อยู่ในโลกแห่งความวินาศเย่เทียนเฉินชอบขี่มอเตอร์ไซด์มาก รวดเร็ว ถึงใจ สง่างาม ดูเท่กว่ารถเก๋งธรรมดาหรือรถสปอร์ตเสียอีก
พอคิดถึงพวกคนของบ้านหลักตระกูลเย่ที่ไม่เห็นตนเองเป็นคนใ
