เฉินโดยพลัน
“อาหารทะเลมื้อนี้ไม่เลวเลย ผมช่วยคุณ คุณก็เลี้ยงข้าวผม เราสองคนหายกันแล้วนะ บ๊ายบาย!”
พอเย่เทียนเฉินพูดจบ ก็เปิดประตูห้องส่วนตัวเดินออกไป มีเพียงซูเฟยเฟยที่ยังคงนั่งอึ้งอยู่ที่เดิม เธอไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ตนเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซูอันสูงส่ง ไม่ทราบว่ามีคนกี่คนที่อยากมากินข้าวด้วย และไม่ทราบว่ามีกี่คนที่อยากจะคบกับตน คุณชายที่หัวร้างข้างแตกเพราะทะเลาะตบตีกันเพียงเพื่อจะได้เจอหน้าตนเองสักครั้งนับอย่างไรก็นับไม่หมด แต่เย่เทียนเฉินเหมือนไม่ต้องการจะสานสัมพันธ์กับตน คงไม่ได้เป็นพวกโง่เง่าปัญญาอ่อนหรอกนะ?
ตามปกติ เมื่อสาวงามที่ถูกวีรบุรุษช่วยเหลือเชิญวีรบุรุษไปกินข้าว แม้ว่าจะเป็นการแสดงความขอบคุณ แต่ว่าเธอก็มีความรู้สึกดีๆ ต่อวีรบุรุษผู้นั้น ในตอนนี้หากว่าวีรบุรุษคนนี้แสดงความเป็นสุภาพบุรุษเสกนิดสักหน่อย ก็คงจะมัดใจสาวงามเอาไว้ได้ แต่เย่เทียนเฉินไม่ได้มีความคิดเช่นนี้อยู่เลย ใจของเขาล้วนอยู่ที่อาหารทะเลมื้อนี้เท่านั้น
“เจ้าหมอนี่มีเบื้องหลังยังไงก็ยังไม่รู้ จะต้องส่งคนไปจับดูหน่อยแล้ว คงจะไม่ใช่คนปัญญาอ่อน หรือคนไม่มีอีคิวจริงๆ หรอกนะ?”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูเฟยเฟยก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมาต่อสายไปยังเบอร์หนึ่ง หลังจากที่อีกฝั่งรับสายก็ออกคำสั่งว่าว่า “เอาข้อมูลเกี่ยวกับเย่เทียนเฉินทั้งหมดส่งมาให้ฉัน ฉันต้องการอ่านคืนนี้!”
“ครับคุณหนู!”
หลังจากที่วาง
