“เย่เทียนเฉิน ตอนนี้คุณไปได้แล้ว!”
สุดท้ายแล้วหลูเซิ่งต๋าก็ทำได้เพียงปล่อยเย่เทียนเฉินไป เขาไม่อาจสร้างปัญหาให้กับเฉินเซิงผู้เป็นหัวหน้าและเป็นผู้บังคับบัญชาของเขา และยิ่งไม่อาจสร้างปัญหาให้แก่ตระกูลซูซึ่งเป็นตระกูลใหญ่อันดับต้นๆ ในประเทศได้
“หือ? พูดจริงงั้นเหรอ?” เย่เทียนเฉินคิดไม่ถึงว่าหลูเซิ่งต๋าจะปล่อยตนเองไป เดิมทีเขาก็เตรียมจะมาวิวาทและก่อเรื่องในสถานีตำรวจอันสกปรกโสมมแห่งนี้อยู่แล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงว่าาจะมีผลลัพธ์เช่นนี้
“สหายเย่ เรื่องนี้เกิดความเข้าใจผิดเล็กน้อย ผมเป็นคนที่ละเลยไปเอง ไม่ควบคุมลูกน้องให้ดี ขออภัยด้วยนะครับ!” หลูเซิ่งต๋าจำเป็นต้องลดท่าทีลง ขอโทษเย่เทียนเฉิน
เย่เทียนเฉินชะงักไปชั่วครู่ เขาไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลนัก ใครกันแน่ที่โทรมาบอกให้หลูเซิ่งต๋าปล่อยตนเองไป? อีกอย่างดูจากสถานการณ์แล้ว คนที่โทรศัพท์มาค่อนข้างน่าเกรงขามด้วย
เย่เทียนเฉินหมุนกายจากไปโดยไม่พูดอะไร เรื่องที่ควรจะทำความเข้าใจให้ชัดเจนก็มักจะเข้าใจเอง ยังไงก็รีบกลับบ้านก่อนดีกว่าเพื่อไม่ให้แม่ต้องกังวล
เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินเดินออกไปจากห้องสอบสวนแล้ว หลูเซิ่งต๋าก็นั่งลงบนเก้าอี้ ทั่วทั้งร่างสั่นเล็กน้อย เนื่องจากเขาทราบดีว่า เมื่อสักครู่นี้ตนเองเกือบจะสร้างหายนะครั้งใหญ่เสียแล้ว หากว่าลั่นไกยิงเย่เทียนเฉินตายจริงๆ ผลลัพธ์คงเลวร้ายจนไม่กล้าที่จะคิด รัฐมนตรีเฉินเซิงโทรถึงกับโทรมาหาด้วยตัวเอง อีกอย่า
