ป็นหัวหน้าจะปัดเต้าฮวยของเย่เทียนเฉินตกพื้น จนเกิดเรื่องราวใหญ่โต บอดี้การ์ดสิบกว่าคนถูกเย่เทียนเฉินซัดหมอบในพริบตา
เย่เทียนเฉินไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย แต่ว่าซูเฟยเฟยที่เกิดในตระกูลใหญ่ ทั้งได้รับการสั่งสอนเลี้ยงดูเป็นอย่างดี รู้จักตอบแทนบุญคุณ ตลอดมาก็ให้คนคอยตามดูเย่เทียนเฉิน เมื่อทราบว่าชายคนนี้เกิดเรื่องใหญ่โต ถูกจับมาที่สำนักงานความปลอดภัยสาธารณะ ซูเฟยเฟยก็รีบไปขอให้ผู้อาวุโสตระกูลซูให้ปกป้องเย่เทียนเฉิน
“ซูเฟยเฟยเหรอ? จำไม่ได้เลย”
เย่เทียนเฉินจำไม่ได้จริงๆ เขาสายหัวให้ซูเฟยเฟยก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ซูเฟยเฟยโมโหจนอยากจะประเคนหมัดให้สักหลายหมัด เดินทียังรู้สึกซึ้งใจที่เจ้าหมอนี่ช่วยตนเองเมื่อวันนั้น ตอนนี้จึงอยากตอบแทน ที่ไหนได้เจ้าหมอนี่กลับไม่มีท่าทีซาบซึ้งเลยสักนิด ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ
“นาย…วันนั้นฉันเกือบจะถูกคนลักพาตัว นายเป็นคนที่ช่วยฉันไว้ที่ซอยเล็กๆ ซอยหนึ่ง แล้วก็ถูกปัดเต้าฮวยตกพื้นด้วย…” ซุเฟยเฟยเตือนความจำเย่เทียนเฉิน
“เต้าฮวย อ๋อ พูดถึงเต้าฮวย ท้องฉันก็หิวเข้าจริงๆ ซะแล้วล่ะสิ ไปหาที่กินข้าวดีกว่า!” เย่เทียนเฉินพูดพึมพำกับตัวเอง
ตอนนี้ซูเฟยเฟยโกรธจนใบหน้างดงามแดงก่ำ เธอเธอหมัดแน่น ไม่รู้จริงๆ ว่าเย่เทียนเฉินจำเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ หรือว่าตั้งใจเสแสร้งแกล้งโง่ทำเป็นไม่ใส่ใจ
“นี่ เจ้าคนนิสัยไม่ดี นายอย่าไปนะ ไร้สามัญสำนึก ฉันว่าจะเลี้ยงข้าวเที่ยงนายนะ…” เมื
