เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตำรวจสองนายที่มีท่าทีเหมือนอันธพาล เย่เทียนเฉินก็ไม่เกรงใจ ส่งหมัดสองหมัดออกไป ซัดตำรวจทั้งสองเสียจนคุกเข่าลงกับพื้น สองมือกุมท้องของตนเองไว้แน่น เจ็บจนแยกเขี้ยวยิงฟัน
“แก…แกกล้าลงมือกับตำรวจ…”
“ทำร้ายเจ้าหน้าที่ผู้บังคับใช้กฏหมาย…เพิ่มความผิดอีกหนึ่งกระทง…”
ตำรวจเลวทั้งสองถูกเย่เทียนเฉินอัดจนลุกไม่ขึ้น ต่อให้ไม่ได้ใช้พลังพิเศษ พลังกายของเย่เทียนเฉินในตอนนี้ก็พัฒนาความแข็งแกร่งขึ้นตามลำดับ แค่หมัดธรรมดาๆ หมัดหนึ่งไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะรับไหว
“อย่างพวกแกสองคนนับว่าเป็นตำรวจ นับว่าเป็นข้าราชการของประชาชนด้วยเหรอ? ฉัน เย่เทียนเฉินเวลารับมือกับคนเลว แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยอ่อนข้อให้เด็ดขาด พูดมาเถอะ ใครส่งพวกแกมา?” เย่เทียนเฉินกล่าวเสียงเข้ม
“แกกล้าลงมือกับพวกฉัน จบไม่สวยแน่”
“รอไปถึงสถานนีตำรวจก่อนเถอะ ค่อยจัดการแก”
ไม่กล่าวไม่ได้ว่า ตำรวจเลวสองคนนี้ แม้ว่าจะถูกเย่เทียนเฉินอัดอย่างอนาถจนไม่มีแรงโต้กลับ แต่กลับยังปากดี เนื่องจากพวกมันยังสวมใส่บทบาทของตำรวจ อยู่ใต้ร่มธงของสถานีตำรวจสันติบาล ชาวบ้านธรรมดาตาสีตาสาคนไหนพบเห็นแล้วไม่กลัว ไม่เกรงใจพวกเขาบ้าง? เกรงว่าวันนี้จะเป็นครั้งแรก
เปรี้ยง!
เดิมทีเย่เทียนเฉินก็ไม่อยากจะเสวนาอะไรมากมายกับตำรวจเลวสองคนนี้อยู่แล้ว เขาเตะใส่ ตำรวจนายหนึ่งกระเด็นออกไป ทำให้ตำรวจอีกคนตกใจจนนิ่งอึ้ง เจ้าหมอนี่มันเป็นใครกันแน่? กล้าลงมือกับตำร
