ูกอะไรเข้าอีกก็ได้นะครับ!” เย่เทียนเฉินยกหมัดประกอบคำพูด
“อา…ไป ไปสิ!”
“เอาตามที่น้องชายว่าเลย เอาตามที่น้องชายว่าเลย”
การรับมือกับตำรวจเลวๆ ที่รังแกคนไม่มีทางสู้หวาดกลัวคนมีอำนาจเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ แค่ใช้หมัดก็เพียงพอแล้ว ที่เย่เทียนเฉินยังต้องการไปสถานีตำรวจกับตำรวจทั้งสองนายนี้ เป็นเพราะอยากจะดูว่าหลี่เถียยังมีลูกเล่นอะไรเหลืออยู่อีก หลี่เถียเป็นลิ่วล้อของตระกูลฉิน หากอยากจะเก็บกวดตระกูลฉินก็ต้องเก็บกวาดหลี่เถีย
เมื่องนั่งอยู่ในรถตำรวจ ตำรวจเลวทั้งสองก็ไม่กล้าพูดจาอันธพาลหรือใช้อำนาจบาตใหญ่อีก พวกเขาพูดคุยกับเย่เทียนเฉินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม แถมยังอาสาส่งบุหรี่แล้วจุดไฟให้พร้อมสรรพ ทำเอาเย่เทียนเฉินรู้สึกเขินๆเล็กน้อย เขาสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า ในโลกแห่งความวินาศ การสูบบุหรี่สักมวนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถตำรวจจอดลงบริเวณประตูของสำนักงานตำรวจสถานีตำรวจสันติบาลสถานีตำรวจสันติบาลแห่งเมืองหลวง ตำรวจเลวทั้งสองเชิญเย่เทียนเฉินลงจากรถด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วพาเข้ามาในสำนักงานตำรวจสถานีตำรวจสันติบาลด้วยความเคารพนอบน้อม ชายฉกรรจ์สวมสูทดำด้านข้างเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ตกใจไม่ได้
ชายฉกรรจ์คนนี้เป็นคนของหลี่เถียฉายาหมีภูเขา เขาเป็นผู้ที่มาแจ้งความและซื้อตัวตำรวจเลวทั้งสอง เพื่อต้องการให้ลงมือจัดการกับเย่เทียนเฉินอย่างลับๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่
