ป็นแจ้งความ?” เย่เทียนเฉินเปิดปากถาม
“ละ…ลูกน้องของหลี่เถีย…”
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นพวกเราไปกันเถอะ…” เย่เทียนเฉินพยักหน้า กล่าวด้วยรอยยิ้ม
พอพูดถึงหลี่เถียเย่เทียนเฉินก็ว่ากระจ่างแจ้ง ตนเองฆ่าเฉินหู่ และเฉินหู่เป็นลูกน้องของหลี่เถีย หลี่เถียคงไม่ปล่อยให้จบง่ายๆ แน่ อีกอย่างจากคำสารภาพของเฉินหู่ กลุ่มอิทธิพลที่อยู่เหนือหลี่เถียก็คือตระกูลฉิน ต่อให้ตนเองไม่ลงมือ จะช้าเร็วก็ต้องเผชิญหน้ากับหลี่เถียอยู่ดี คนคนนี้เป็นหัวหน้าผู้มีอิทธิพลใต้ดินของเมืองหลวง หากจะจัดการจะต้องมีแผนการ
“ไป? พะ…พวกเราจะไปไหนเหรอครับ?” ตำรวจอีกคนที่เหลือรู้สึกสับสน ไม่ทราบว่าที่เย่เทียนเฉินพูดนั้นหมายถึงอะไร
“ไปสถานีตำรวจไง พวกคุณมาเพื่อจับผมไม่ใช่เหรอครับ?” เย่เทียนเฉินเอ่ยขึ้น
“หา? ไม่ ไม่ น้องชาย นี่…นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด…”
“ใช่ๆ เป็นเรื่องเข้าใจผิด…”
ตำรวจเลวที่ถูกเย่เทียนเฉินเตะปลิวออกไป เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มฝืนๆ เขาถูกเย่เทียนเฉินอัดจนขลาดกลัวไปแล้ว แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยเจอคนเช่นนี้มาก่อน กล้าลงมือแม้กระทั่งตำรวจ แถมยังลงมืออย่างดุดัน เล่นเอาพวกมันทั้งสองไม่มีแรงที่จะตอบโต้เลยสักนิด
“ไปเถอะ ยังไงก็ทำให้พวกคุณสองคนส่งงานให้เสร็จสักหน่อยดีไหมครับ?” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางเปิดประตูรถตำรวจ เตรียมเข้าไปนั่ง
“ไม่…ไม่ต้องหรอก น้องชาย นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งหมด…”
“ถ้ายังไม่ไปอีก หมัดของผมอาจจะไปถ
