นูกับแม่ไม่ยกโทษให้พี่แน่” เย่เชี่ยนเหวินยืนอยู่ข้างฉีหรูเสวี่ยไปแล้วโดยสิ้นเชิง
“เปล่า เปล่า กินข้าวเถอะ กินข้าวเถอะ!” เย่เทียนเฉินหัวเราะเสียงแห้งพลางนั่งลงกินข้าว
จนกระทั่งเวลาอาหารเช้าสิ้นสุดลง ใบหน้างามของฉีหรูเสวี่ยเป็นสีแดง ระหว่างนั้นก็ใช้เดวงตาอันงดงามถลึงมองเย่เทียนเฉินอย่างดุดันหลายครั้ง ราวกับว่าอยากจะจับชายคนนี้ตอน แม้ว่าฉีหรูเสวี่ยจะได้รับการศึกษาระดับสูงจากต่างประเทศ แต่เธอก็ยังไม่เคยมีแฟน ขนาดจูบกับผู้ชายก็ยังไม่เคยทำมาก่อน หากพูดเรื่องนี้ออกไปคงไม่มีใครเชื่อแน่ แต่ก็เป็นเรื่องจริง
หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เย่เทียนเฉินก็นอนอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา เย่เชี่ยนเหวินไปโรงเรียน ส่วนแม่ไปล้างจ้านและซักเสื้อผ้า จริงๆ แล้วเป็นความตั้งใจที่จะให้เย่เทียนเฉินและฉีหรูเสวี่ยได้ใช้เวลาร่วมกันสองต่อสอง แต่ทันทีที่หลัวเยี่ยนหมุนตัวเดินเข้าห้องครัวไป เย่เทียนเฉินและฉีหรูเสวี่ยก็เริ่มเขม่นกันราวกับคู่รักคู่แค้น
“คนบ้า คนลามก คนชั่ว ไร้ยางอาย!” ใบหน้าอันงดงามของฉีหรูเสวี่ยบูดบึ้งยังเป็นสีแดงเรื่ออยู่เล็กน้อย เธอพูดพร้อมกับใช้ตางามถลึงมองใส่เย่เทียนเฉินอย่างดุร้าย
“นี่ เธอมาเห็นเอง เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย” เย่เทียนเฉินมีท่าทีไม่สนใจ
“นาย…น่ารังเกียจไร้ยางอาย สกปรกชั่นต่ำ มีใครที่ไหนไม่ใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกมาเหมือนนายบ้าง?” ฉีหรูเสวี่ยแทบอยากจะกระโดดไปขย้ำเย่เทียนเฉิน คนๆ นี้มันจะเกินไ
