ีกเหรอไง?”
“แม่ครับ เรื่องมันไม่ใช่อย่างที่แม่คิด คือ…” เย่เทียนเฉินแทบจะบ้า พอนึกถึงฉีหรูเสวี่ยก็แค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ฉีหรูเสวี่ยผู้หญิงคนนี้ช่างร้ายกาจเหลือเกิน
“ไม่ต้องพูดแล้ว แม่จะไปนอนแล้ว ลูกก็รีบพักผ่อนเถอะนะ”
คำพูดของเย่เทียนเฉินยังไม่ทันพูดหมด หลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่ก็หมุนตัวเดินจากไป ท่าทางชัดเจนเป็นอย่างมากว่าเชื่อคำพูดของฉีหรูเสวี่ย ไม่เชื่อคำพูดของตนซึ่งเป็นลูกชายแท้ๆ เลย
“ใช่แล้ว หรูเสวี่ยอาศัยอยู่ในบ้านของพวกเรา ลูกก็อย่าทำเรื่องอะไรไม่ดีล่ะ ถ้าก่อเรื่องอะไรขึ้น แม่กับพ่อไม่ปล่อยลูกไว้แน่!” เมื่อหลัวเยี่ยนนึกออกว่าฉีหรูเสวี่ยและเย่เทียนเฉินอาศัยอยู่ข้างกันโดยมีแค่ผนังกั้นไว้เท่านั้น ก็รีบกล่าวเตือน
“จบแล้ว จบแล้ว พวกแม่โดนป้ายยาแล้ว พวกแม่โดนฉีหรูเสวี่ยป้ายยาซะแล้ว….” เย่เทียนเฉินอดพูดออกมาพลางส่ายหัวด้วยท่าทีจนใจไม่ได้
ฉีหรูเสวี่ยเข้ามาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเย่ นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ เย่เทียนเฉินไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเลยแม้แต่น้อย แค่แม่และน้องสาวสองคนก็ถือเป็นสิทธิ์ในการตัดสินใจสองเสียงแล้ว ไหนเลยผู้ชายอย่างเขาจะยังมีสิทธิ์มีเสียงอยู่อีก หดหู่ใจชะมัด
พักผ่อนในห้องโถงครู่หนึ่ง เย่เทียนเฉินลองเปิดการรับรู้ถึงพลังภายในร่างกายดู แล้วพบว่ายังคงเป็นระดับราชันย์อยู่ หากต้องการทะลวงไปถึงระดับจอมราชันย์ ยังจำเป็นต้องกระตุ้นแก่นพลังพิเศษในสมองให้มากกว่านี้ การต่อ
