กลางดึก ณ คฤหาสน์ที่เฉินหู่อาศัยอยู่ ท่ามกลางความมืดมิด เฉินหู่และลูกน้องอันธพาลทั้งสามล้วนตายหมด โดยเฉพาะเฉินหู่ที่ถูกมีดสั้นเล่มหนึ่งปักติดอยู่กลางกำแพงห้อง หลอดลมถูกมีดสั้นเสียบทะลุ สองตาเบิกโพลง ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา
เย่เทียนเฉินเพิ่งจะจากไปไม่นาน เงาร่างสองสายก็พลิกตัวพุ่งเข้ามา พวกเขาสะกดรอยตามเย่เทียนเฉินมาตลอด สุดท้ายก็มาถึงที่นี่
เงาร่างทั้งสองค่อยๆ คลำทางมาถึงห้องที่เฉินหู่อยู่ ตอนที่พวกเขาพบศพของอันธพาลทั้งสาม กับเฉินหู่ที่ถูกปักติดอยู่บนกำแพง ตายโดยที่เลือดไหลออกมาจนหมดตัว ก็อดตกใจไม่ได้
“ไอ้เด็กนี่มันโหดจริงๆ ฆ่าหมดทุกคนเลย” คนๆ หนึ่งเอ่ยขึ้นพลางขมวดคิ้ว
“ทุกคนตายภายในการโจมตีครั้งเดียว ร้ายกาจมาก” อีกคนหนึ่งหลังจากตรวจสอบศพของอันธพาลทั้งสามที่อยู่บนพื้น ก็อดอุทานออกมาอย่างตกตะลึงไม่ได้
“หรือว่าไอ้ตัวตลกของเมืองหลวงคนนี้ จะระเบิดศักยภาพออกมาได้จริงๆ ?”
“คิดว่าคงจะไม่มีใครกล้าเห็นมันเป็นเศษสวะอีกแล้วล่ะ วันนี้ไม่เหมือนกับในอดีต ฉันว่าเรื่องนี้ต้องรีบรายงานทันที”
“ไปกันเถอะ ถูกคนพบเข้าคงไม่ดีแน่!”
เวลานี้ ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลลั่ว ลั่วซงเฉิงโกรธจนทนไม่ไหว แทบกระอักเลือดออกมา พริบตาเดียวก็ทำแก้วชาในมือแตกออกเป็นผุยผง
“พ่อ มีเรื่องอะไรทำไมถึงโมโหขนากนี้ครับ?” ลั่วกวงฮุยตกใจจนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วค่อยกล่าวถาม
“เรื่องอะไรงั้นรึ? มันน่าโมโหจริงๆ ไม่เคยมีใครกล้ามา
