้อยากจะจัดการกับชางหลางและเหยียนหลง หากคิดถึงสถานะของชางหลางกับเหยียนหลงแล้ว ตระกูลลั่วย่อมไม่กล้าลงมือ สองคนนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งสามราชันย์นักรบของประเทศจีน การลงมือกับพวกเขาทั้งสองคงจะเป็นการรนหาที่ตายเปล่าๆ ใครจะรู้ว่าลั่วกวงฮุยอยู่ดีๆ ก็พูดว่าจะฆ่าชางหลางกับเหยียนหลง เป็นการกระทำฆ่าตัวตายโดยแท้
“ถะ…ถ้างันพวกเราจะทำยังไงกันดีครับ? หรือว่าเรื่องของลูกเหลยกับลูกเทาจะพอแค่นี้?”
“พอเหรอ? ตระกูลลั่วของฉันไม่เคยถูกคนรังแกแบบนี้มาก่อน ถ้าพอแค่ตรงนี้ ตระกูลลั่วจะไปยืนอยู่ตรงไหนในเมืองหลวง ตระกูลเย่บังอาจมาเป็นศัตรูกับฉัน ฉันจะต้องเอาคืนมันให้ได้ เย่เทียนเฉินมันบังอาจทำร้ายเหลยเอ๋อร์กับเทาเอ๋อร์จนพิการ ฉันจะเอาคืนมันเป็นสิบเท่า” ลั่วซงเฉิงกล่าวอย่างเกรั้ยวกราด
“พ่อ พ่อหมายถึง…” ลั่วฉีที่ยืนไม่กล่าวอะไรอยู่ด้านข้างมาโดยตลอดเปิดปากถาม
“เจ้าเดรัจฉานเย่เทียนเฉินยังไงก็ต้องตาย ในเมื่อลงมือต่อหน้าไม่ได้ งั้นก็ส่งคนไปซะ” ลั่วซงเฉิงกล่าวออกมาพร้อมยิ้มอย่างชั่วร้าย
“ทราบแล้วครับพ่อ ผมจะรีบไปหาอู๋เสวี่ยทันที” ลั่วฉีพยักหน้าพลางกล่าวออกมา
ลั่วซงเฉิงพยักหน้า จากนั้นจึงเปิดปากกล่าวว่า “แกระวังหน่อยนะ เจ้าอู๋เสวี่ยคนนี้มันควบคุมไม่ง่ายเลย ถ้าหากว่ามันไม่ยอมทำก็บอกมันว่า ขอเพียงมันช่วยฉันฆ่าเย่เทียนเฉินให้ได้ ฉันก็จะหาวิธีปล่อยพ่อบุญธรรมของมันออกมาจากคุก…”
“ทราบแล้วครับ!”
“แล้วก็ติดต่อไปหาเห
