เย่เทียนเฉินใบหน้าไร้อารมณ์ ไม่ได้พูดอะไร ท่าทีกลายเป็นเย็นชา เดินไปหาเฉินหาวทีละก้าวๆ ลูกกะจ๊อกสามสิบกว่าคนกับห้าวจื่อที่มีฝีมือไม่ธรรมดา ล้วนถูกเย่เทียนเฉินซัดหมอบไปหมดแล้ว เขาไม่ได้ใช้พลังพิเศษเพราะว่าไม่จำเป็นต้องใช้ คนพวกนี้ยังไม่ถึงขั้นที่จำเป็นต้องใช้พลังพิเศษถึงจะเอาชนะได้
ความเหี้ยมหาญในตอนแรกของห้าวจื่อ กระโดดสูงเมตรกว่าและใช้พลังทั้งหมดซัดไปทางเย่เทียนเฉิน กลับถูกเย่เทียนเฉินเตะกระเด็นในครั้งเดียว ตกมากระแทกพื้นจนลุกไม่ขึ้นไปครึ่งวัน ทำให้เฉินหาวตกใจเจนเหงื่อเย็นๆ แตกท่วมตัว เขานึกไม่ถึงเลยว่าตัวตลกและเศษสวะแห่งเมืองหลวงอย่างเย่เทียนเฉิน จะมีฝีมือแข็งแกร่งเช่นนี้ ลูกสมุนสามสิบกว่าคนที่ที่ถือกระบองเหล็กและมีด ไม่สามารถหยุดยั้งฝีเท้าของเขาได้เลยแม้แต่น้อย
ถึงแม้ว่าเย่เทียนเฉินจะไม่ได้ใช้พลังพิเศษ ก็ยังสามารถทำให้เย่เชี่ยนเหวินผู้เป็นน้องปากอ้าตาค้าง ตั้งแต่เล็กจนโต เย่เชี่ยนเหวินรู้จักพี่ชายเป็นอย่างดี ตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่ชายมีภาพลักษณ์ของคุณชายเสเพล ต่อให้ภายหลังไปเป็นทหาร เป็นทหารหน่วยรบพิเศษ และได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้มาจนมีฝีมือแข็งแกร่งขึ้น แต่เรื่องการใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีจัดการพวกลูกสมุนทั้งสามสิบกว่าคน เป็นเรื่องที่ไม่สามารถทำได้ อีกทั้งตอนนี้เย่เชี่ยนเหวินรู้สึกว่าเย่เทียนเฉินพี่ชายของตนได้เปลี่ยนไปแล้ว กลายเป็นไม่ว่าจะทำอะไรก็ล้วนปรากฏความแข็งกร้าว
“อย่าเข้ามานะ
