ถ้ากล้าเดินเข้ามาอีกก้าว ฉันจะยิงน้องสาวแกทิ้งซะ!” เฉินหาวตกใจกลัวจนใบหน้าซีดขาว กลัวจนแทบฉี่รดกางเกง ควักปืนพกออกมาจากอก กดลงไปตรงขมับของเย่เชี่ยนเหวิน
“ปล่อยน้องสาวฉันซะ แล้วจะเหลือศพสวยๆ ไว้ให้แก” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางมองเฉินหาวอย่างเย็นชา ไม่ได้เดินไปข้างหน้าอีก
“เหอะ ตลกน่า ตอนนี้เป็นฉันกำลังขู่แก ไม่ใช่แกขู่ฉัน เข้าใจสถานการณ์ซะด้วย……” เฉินหาวเห็นว่าเย่เทียนเฉินหยุดลง ดูเหมือนว่าไม่กล้าเดินเข้ามาอีก ก็รู้สึกว่าตราบใดที่เย่เชี่ยนเหวินอยู่ในกำมือของตน เย่เทียนเฉินก็จะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามแน่
เย่เทียนเฉินมองเฉินหาวด้วยสายตาเย็นชา เจ้าหมอนี่เป็นเพียงคนที่ตายไปแล้วในสายตาของเขา กล้ามาลงมือกับน้องสาวเขา ต่อให้เป็นเทพเจ้าก็จะไม่ไว้ชีวิต การปกป้องคนสำคัญนั้นเป็นเรื่องที่ต้องทำ จะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายไม่ได้
“พี่ อย่าเข้ามา รีบไปซะ พี่…”เย่เชี่ยนเหวินน้ำตาคลอ พลางตะโกนพูดกับเย่เทียนเฉินอย่างกระวนกระวาย
“ไม่ต้องกลัวนะ มีพี่อยู่ เธอจะไม่เป็นอะไรแน่” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เย่เชี่ยนเหวินมองเย่เทียนเฉินผู้เป็นพี่ชายของตน น้ำตาไหลออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ ตั้งแต่เล็กจนโต พี่ชายก็ล้วนแต่รักเธอเช่นนี้ เพื่อเธอแล้วกระทั่งชีวิตตนเองก็ไม่สนใจ ต่อให้รู้ว่าเฉินหาวเป็นต่อเขาอยู่ เย่เทียนเฉินก็ยังคงรุดหน้าไปอย่างห้าวหาญโดยไม่ยอมหันหลังกลับ ในสายตาของเขาน้องสาวคือหนึ่งในคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต
