ของเขา
“ฮ่าๆ ๆ ๆ แม่ง ช่างเป็นความสัมพันธ์พี่น้องที่ลึกซึ้งดีจริงๆ เย่เทียนเฉินแกมันก็แค่เศษสวะ คุกเข่าให้ฉันซะ คุกเข่า…” เฉินหาวหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง ตะโกนลั่นใส่เย่เทียนเฉิน
“โชคชะตาของฉันเย่เทียนเฉินมีตัวเองเป็นคนควบคุมมาแต่ไหนแต่ไร แม้แต่ฟ้าดินฉันยังไม่คุกเข่าให้ มดปลวกอย่างแกไม่คู่ควรหรอก” เย่เทียนเฉินเอ่ยอย่างไม่แยแส
โลกแห่งความวินาศเป็นโลกที่โหดร้ายทารุณมาก ไม่มีใครช่วยเหลือคุณได้ นอกจากตัวคุณเองเท่านั้น ถ้าหากว่าความสามารถของตัวเองไม่แข็งแกร่งพอ ก็เป็นได้แค่เพียงเนื้อปลาให้ผู้อื่นมากัดกิน จะอ้อนวอนทวยเทพหรือกราบไหว้ขอพร ก็สู้การเพิ่มพลังความสามารถของตัวเองเพื่อคิดหาทางอยู่รอดต่อไปไม่ได้
“แม่งเอ้ย ปากดีนักนะ ไปตายซะ!”
เฉินหาวเดือดดาล ไม่นึกว่าเย่เทียนเฉินจะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาทั้งๆ ที่ตัวเขาเองมีปืนอยู่ในมือและจ่อไปยังเย่เชี่ยนเหวิน หันปากกระบอกปืน แล้วลั่นไกออกไปในทันที
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้น เย่เชี่ยนเหวินนิ่งอึ้ง น้ำตาพลันไหลออกมา นี่มันไม่ใช่แค่กระบองเหล็กหรือมีดดาบธรรมดาๆ ปืนไม่มีตา หากยิงโดนอวัยวะภายใน โดยพื้นฐานแล้วต่างก็ไร้หนทางมีชีวิตอยู่ต่ออีก
วินาทีต่อมา เฉินหาวล้มลงไปนอนจมกองเลือด กลิ้งไปกลิ้งมาที่พื้นพลางส่งเสียงกรีดร้องโอดครวญ ลูกกระสุนนัดนั้นไม่ได้ยิงถูกเย่เทียนเฉิน แต่ดีดกลับไปถูกเขาสียเอง
แท้จริงแล้ว เย่เทียนเฉินอยากจะยั่วโมโหให้เฉินหาวยิงปืนมาที่ตัวเอง ใน
