วินาทีที่เฉินหาวลั่นไก เย่เทียนเฉินก็ยื่นมือขวาของตนเองออกไป รวบรวมพลังพิเศษทั้งหมดไว้ที่กลางฝ่ามือข้างขวา สร้างเป็นม่านแสงที่คนธรรมดามองไม่เห็น สะท้อนลูกกระสุนกลับไปโดนเข้าที่ไหล่ซ้ายของเฉินหาว
“น้องไม่เป็นไรใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินเดินไปถึงข้างกายของเย่เชี่ยนเหวินผู้เป็นน้อง แก้เชือกที่มัดอยู่บนตัวของเธอออก ถามอยางเป็นห่วง
“ไม่เป็นไร พี่ พี่…” เย่เชี่ยนเหวินมองเย่เทียนเฉินผู้เป็นพี่ชายราวกับมองมนุษย์ต่างดาว เดิมทีการที่เย่เทียนเฉินมีฝีมือแข็งแกร่งเช่นนี้ก็ทำให้เธอแปลกใจมากแล้ว คิดไม่ถึงว่าแม้แต่ปืนก็ทำร้ายพี่ชายไม่ได้ ทำให้เย่เชี่ยนเหวินรู้สึกยากจะเชื่อ
“ไปกันเถอะ พวกเราไปจากที่นี่กัน มันอันตรายเกินไป!”
เย่เทียนเฉินพูดขัดคำพูดของเย่เชี่ยนเหวิน แล้วจูงมือของน้องสาววิ่งออกไปจากโรงงานร้าง ส่วนเฉินหาวและเหล่าลูกสมุนต่างนอนร้องโอดครวญอยู่บนพื้น ก่อนที่จะออกมา เย่เทียนเฉินก็ได้ใช้มือตบลงไปที่ศีรษะของเฉินหาวครั้งหนึ่ง
ในนาทีที่เย่เทียนเฉินพาเย่เชี่ยนเหวินวิ่งออกไปจากโรงงานร้าง เฉินหาวก็ตายไปโดยที่มีเลือดไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด เมื่อสักครู่ตอนที่เย่เทียนเฉินตบศีรษะของเฉินหาว ก็อัดพลังพิเศษเข้าไปทำลายเซลล์สมองของเฉินหาว ตายอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
เดิมทีตอนที่เย่เทียนเฉินอยู่ระหว่างการเดินทางมาก็มีความคิดฆ่าฟันรุนแรงแล้ว เฉินหาวกล้าลักพาตัวน้องสาวของเขา สมควรต้องตาย เพียงแต่ว่าต่อหน้าเย่เชี่ยนเห
